Verkopen

Wij willen een groter huis en wij hebben ons droomhuis al gezien, en die staat al te koop. Dus nu moeten we snel gaan verkopen en dat veroorzaakt vlekken in mijn nek. Dit huis waar we met zijn zessen wonen is vaak een puinhoop, omdat we er met z’n zessen wonen, omdat ik een rommelkont ben, omdat R veel werkt en omdat ik MS heb.

Maar ja, willen we het verkopen zullen we iets moeten doen, het grote ruimen is begonnen, tripjes naar stort en kringloopwinkel wisselen elkaar af. Ik durf iig iedereen nu mijn huis te laten zien. Nu nog de schuur een likje verf, dakranden schoonmaken, deur met gat vervangen. Dan een garage ergens huren om de helft van onze meubels onder te brengen. Dat mensen binnenkomen en denken: wauw wat een ruimte.

De makelaar is al geweest, dus binnenkort kan je ons vinden op Funda en dan hopen dat we verkopen voordat het andere huis is verkocht. Dat huis met voor iedereen een ruime slaapkamer. Een mogelijkheid voor een slaapkamer beneden mocht het straks nodig zijn. Goed onderhouden en met een heerlijke tuin.

Dus mocht je nog iemand weten die een eengezinswoning in Baarn  zoekt….

te koop

 

Schrijven


Ik hou van schrijven, ik hou van mijn woorden aan het papier toevertrouwen. Rare woord keuze eigenlijk, mijn schrijven is typen en het papier is vaker een iPad of iPhone, maar toch…

Ik denk vaak in blogs, als er iets gebeurt, bedenk ik al hoe ik dat op kan schrijven, welke vorm ik dat kan geven. Ik lees ook graag andere blogs en haal daar weer ideeën uit.

Mijn eigen oude blogs lezen vind ik ook heerlijk, het is als bladeren in een oud dagboek. Pijnlijk kan het soms ook zijn, lezen over plannen waarvan ik nu weet dat ze niet gelukt zijn of de euforie lezen over bv. geslaagde afvalpogingen waarvan ik nu weet: weer niet helemaal gelukt. 

Maar ook het geluk lezen, mijn gezin in mijn blog te zien groeien, mijn doorzettingsvermogen terug zien in woorden en ook mijn humor. Ik vind het fijn om gelezen te worden, leuk om mijn statistieken te checken na het posten van een blog. 

Voorlopig schrijf ik door, leest u mee en reacties? Graag!

Ik schrijf dus ik besta

Leven 


Ik heb een heerlijke dag gehad, fijn gewerkt en thuis op de bank even geslapen. Toen op de fiets met Kaat achterop naar school om Toon op te halen, tasje proviand mee en door naar de speeltuin.
Omdat de school van mijn kinderen om 14:00 uit is, was ik in de speeltuin voor de meute en had ik nog even tijd om mijn mail te lezen. Daarin vond ik een blog over MS en terwijl ik hem las kwamen de tranen. Ik zal een stukje hieronder plaatsen:

Every cell in your body is fighting to survive right now. Your strength may be waining, but your heart is beating and you have breath. Can you feel it? Breathe in. Breathe out. It’s a new day and a new chance for something good to happen. Sure, life is hard, but no matter what you are going through today, believe that things are going to be okay.

MS is not the end of your life. I know how alone you feel. I know how much life sucks when you are faced with such a monster as MS. You probably feel like an iceberg drifting along in a vast open ocean. It’s freezing cold and you are the only one hearing the cracking of the ice beneath you. But look there, below the surface. There are layers and layers of strength holding you up. You are not going to sink in the waters. You are a survivor!

I want you to know that not only are you going to get through this, but you are going to live again. You will feel more joy than you thought ever possible. You will. You really will. 

Deze tekst trof me enorm, want het is precies hoe ik me voel en ik kan het zo moeilijk onder woorden brengen en ik kan het al helemaal niet laten zien. Ik zit op die ijsberg maar niemand ziet me zitten. En dan is het eenzaam.

Maar ik weet dat als ik doorga er meer dagen zoals vandaag zullen komen, met zon en blije kinderen en vriendinnen in de speeltuin. Die verjagen de angst en het verdriet, en zonder dat ze het weten was ik blij dat ze er waren vandaag op dat bankje in de zon.

Anorexia versus Obesitas

6 jaar oud maar nog steeds relevant

Mseefje

Een tijd geleden heb ik een documentaire over anorexia gezien, Vel over probleem. Meisjes die allemaal verschillende redenen hadden om zo weinig of niets te eten dat zij zo tot een schim van zichzelf waren verworden. Ik herkende me soms in het verdriet van die meisjes, alhoewel ik nooit overwogen heb met eten te stoppen, ik ben juist gaan eten.

Deze meisjes werden in deze documentaire gevolgd, van kliniek, naar dokter, naar psycholoog en psychiater. Deze meisje hebben namelijk een ziekte die anorexia of bolimia heet. Als niet eten een ziekte is, is dan ongezond en structureel teveel eten niet ook een ziekte? Als Anorexia een ziekte is, is Obestias dat dan niet ook?

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb een ongezonde relatie met eten. Daar zit meer achter dan een slecht doorzettingvermogen, daar zit een trauma achter die in het verleden ligt waardoor ik een patroon…

View original post 119 woorden meer

Stappen tellen

Sinds mijn gezondheid zo slecht is geweest en ik alles langzaam maar zeker en daadkrachtig weer oppak heb ik wel mijn doelen bijgesteld. 
Dat hardlopen waar ik, totaal onverwacht, zoveel plezier in had is van de baan, maar ik stel graag nieuwe doelen. Met behulp van een stappenteller moet ik van mezelf 11.000 stappen per dag zetten. 

Natuurlijk haal ik dat overdag niet en als ik dan na het eten mijn doel nog niet heb gehaald, ga ik nog even lopen.

Kaat naar bed, Toon naar bed, en dan naar buiten. Rondje Eem, of rondje dorp, alleen in alle rust. Dat wat ik ook zo lekker vond aan rennen. Om je heen kijken, de natuur zien, zon of regen, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit.

Even de dag overdenken, de splinter uit bepaalde situatie halen door ze in alle rust te ontleden. De planning voor een volgende drukke dag maken of een gesprek met de psycholoog/maatschappelijk werker de revue laten passeren. 

Het brengt mij meer dan ik had gedacht, die 11.000 stappen. Lichamelijk en geestelijk weer wat meer in balans, de natuur weer wat meer om me heen en een doel om te halen.

Mooie dag


Ken je die dagen die heel gewoon beginnen? Maar die zich dan ontwikkelen tot mooie dagen? Vandaag was zo’n dag.

De dag begon vroeg: 05:45 met mijn lieve kleine Kaat die de vogeltjes hoorde. Daarna gewoon ontbijt, kinderen aankleden, u kent het wel.

Maar na een kop chai bij Marcia, een wandeling door het dorp. Genieten van de zon werd de dag mooier.

Om 13:30 fietste ik met Kaat naar school waar ik Toon ophaalde die stoer naast mij fietste. (Iets wat ook steeds beter gaat, hij fietst door, let op het verkeer. Ik ben oprecht trots op hem. Hij wordt groot. Maar dat terzijde)

Ik besloot op weg naar huis helemaal niet naar huis te gaan maar naar de speeltuin. Ik stuurde een app naar mijn lieve vriendin Petra of ze ook kwam met Tom en Siem. En we hebben daar heerlijk gezeten in de zon met spelende kinderen. Mijn kinderen waren beide zwart en moe, een goed teken.

Bij thuiskomst stond het eten zo op tafel, iedereen vond het lekker en om 19:30 had ik de kleintjes in bed.

Ik heb de meiden toen een kus gegeven en ben naar Mi Casa gefietst, waar Pieter de Graaf optrad. Daar was mijn zus, Barbara al en ik sloot aan. We zaten naast een onwijs leuk stel uit Amerika en  ik heb een heerlijke avond gehad.

Eenmaal weer thuis overzie ik mijn dag en concludeer dat het een mooie dag is geweest: kinderen, vrienden, zon en genoeg beweging. Ik kan blij naar bed.

A Muse a Day

Elke dag kijken we even terug op vandaag een jaar geleden, het jaar 2015 dat Rem elke dag, 365 dagen lang een Muse fotografeerde. Ik was 7 juni aan de beurt en heb nog niets gezien, en net zoals die dag zelf, kijk ik ernaar uit en zie ik ertegen op. Mezelf naakt, maar gemaakt door Rem en in hem heb ik alle vertrouwen dat hij van mij kunst maakt. Elke dag krijgen we een klein voorproefje

Rem is nu elke dag bezig met het ontwikkelen van de rolletjes en selecties maken voor het boek en de tentoonstelling. Nog steeds is hij op zoek naar mensen die zijn project financieel willen steunen. Het boek kan je nu al in de voorverkoop kopen en beloofd prachtig te worden. Dit berichtje stond op koningsdag op Facebook:

Zojuist lees ik een prachtig bericht in de mailbox: ons mooie kunstproject is geselecteerd door de aanjaaggroep CF in Zeeland voor individuele begeleiding van een crowdfunding campagne voor realisatie van het boek en de tentoonstelling en dat is helemaal tof!

De begeleiding wordt verzorgt door Douw&Koren crowdfunding consultancy en binnenkort starten de eerste sessies in Dok41
SUPER! Alles komt zo weer wat dichterbij

Life is all about inspiration

Kijk dat brengt alles weer wat dichter bij. En wat wordt er door een hoop mensen meegeleefd. Rondom het project heeft zich een groep mensen geschaard die het dragen en omhoog tillen. En die wordt veroorzaakt door een enorm getalenteerd, lief en gemotiveerd mens: Rem

Ik ben blij er deel van uit te maken van:

A Muse A Day