Verwondering

Toen ik zwanger was van ons derde kindje, was mijn zus dat ook. Zij wisten dat zij een dochter kregen, wij wisten dat wij een kindje zouden krijgen, het geslacht wilde wij niet weten. Tot irritatie van onze dochters, ze wisten nu dat het kon: tante Marieke weet het nu al!

Na negen maanden werd Toon geboren, een jongen! Wie had dat gedacht, en wat waren ook zijn zussen blij met dit mannetje in ons gezin.

Toen ik voor de vierde keer zwanger raakte, wilde mijn dochters heel graag weten of het weer een broer zou zijn, of toch een zus. Dus met mijn dochters ging ik naar een echografiste voor die echo, en zij wist na even zoeken ons te vertellen: het is een meisje!

Ik sloeg wat door in roze aankopen, roze dekens, roze maxi-cosi bekleding, roze pakjes en zelfs een roze ziekenhuis tas. 14 december zag Kaat het licht, ons vierde kindje, onze derde dochter.

Maar misschien had de echo mevrouw het toch mis, wel volgens ons jongste kind, zij is er niet van overtuigt dat ze een meisje is, nou ja, soms. Soms zegt ze een meisje te zijn en soms een jongen. Ze wil iig jongenshaar en jongensonderbroeken, jongensschoenen en zeker geen roze sokken.

Ze mag van ons zijn wie ze is, jongen, meisje, het maakt ons niet uit, we houden toch wel van hem/haar. Dat is ook wat wij haar meegeven. Ik vind haar dapper en eerlijk en ontzettend grappig.

Er is geen hokje waar ze in past en dat is prima. Laatst kwam ze na speelgoeddag het schoolplein op, het Make-Up op, net als haar vriendin Jente en haar vriend Arman, om vervolgens te gaan voetballen.

Keuzes

Gisteren was ik bij mijn neuroloog dr. Boringa, ik vertelde van mijn zware benen, mijn onrustige ogen, mijn moeite met slapen, doorslapen en diep slapen en mijn vermoeidheid die niet minder wordt na een nacht slapen. Het lukt me niet om iets minder moe te zijn.

Hij stelde wat vragen en raadde mij aan wat dingen uit mijn schema te gooien en het wat rustiger aan te doen.

Ok, dat vind ik, want de dingen die dan het eerste moeten sneuvelen zijn de leuke dingen, het feestje van een tante die jarig is, het einddiner van Bente haar klas, de ouderbedankavond op de Montini.

En als ik dinsdag met de kinderen naar het bosbad wil moet ik in de ochtend wel werken, ik kan me niet ziek melden en in de middag op een handdoekje zitten in het bosbad. Ik vind het maar ingewikkeld.


Morgen ga ik met mijn bejaarde vriendin naar haar iets minder bejaarde vriendin die woont in Zandvoort. Ze woont daar in Nieuw Unicum, een MS expertise centrum. Ik wil het daar graag zien maar ik ben er ook nerveus over. Waarom er dan toch naar toe gaan? Omdat het waarschijnlijk mijn angst wegneemt, angsten zijn er soms om te overwinnen.

En verder dus de meeste dingen uit mijn schema schrappen en wel dit geweldige gezin draaiende houden. En ook daarin voel ik me te kort schieten, maar dan hou ik me maar voor dat de meeste moeders dat gevoel hebben.

Jeuk

im-here-to-be-awesome-motivational-daily-quotes-sayings-pictures

A comfort zone is a beautiful place, but nothing ever grows there

Great things never come from comfort zones

Be scared and do it anyway

Dreams do come true

Life is more fun when you let de wind carry you

Don’t dream your life, life your dreams

Je hebt ze vast wel eens langs zien komen, in tijdschriften, restaurants en Face Book. En ik krijg er absoluut altijd jeuk van. Want ze zijn niet waar, maar mensen denken wel dat ze waar zijn en beoordelen vervolgens hun leven ernaar.

Die Comfort place waarover gesproken wordt ik volgens mij de beste plek om je kinderen in groot te brengen, vanuit welke plek je je carriere kan opbouwen, omdat je telkens terug kan naar de comfort place.

En angst is volgens mij een emotie is je moet aangeven om het juist niet te doen, vechten of vluchen komt voort uit angst. Geloof mij nou: angst moet en raadgever zijn om ergens vanaf te zien.

Dromen worden waarheid, ja, soms, maar soms ook niet. En dat ik klote en heel jammer en geeft verdriet. Maar soms accepteren dat dromen niet uit komen, geeft ruimte voor rust en nieuwe dromen.

en zo voort en zo verder, ze zijn zo mooi die spreuken, maar bij mij leveren ze meer irritatie door inspiratie.

Behalven dan die op het het plaatje, daar moet ik dan om lachen 🙂

 

40

Volgende week donderdag wordt ik veertig. Ik vind het wat: veertig, nooit eerder vond ik een leeftijd zo confronterend. Het is maar een leeftijd en wat is nou veertig in een tijd waar we allemaal steeds ouder worden? Toch, ik heb er moeite mee.

Het zijn natuurlijk allemaal dingen in het hoofd: ik ben op de helft, het grote beslissingen liggen achter mij, ik kan niet meer van koers wijzigen. En ik weet echt dat het allemaal onzin is, maar toch. In de nacht komen de spoken.

Als ik kijk naar mijn leven is het mooi, maar ontzettend zwaar.

Mijn prachtige kinderen:

Mout, 14 jaar, die fluitend de Mavo doet, het zo naar haar zin heeft op het Griftland en op scouting. Ze gaat haar eigen pad, is voor de duvel niet bang en is vooral zichzelf.

Bente, 13 jaar, na een lastige start toch zo fijn geland op de Werkplaats, zorgzaam, ontzettend lief, slim, paardenmeisje met haar eigen verzorgpony, bij een super lieve Celeste die haar op sleeptouw neemt en haar leert. Daar, bij de IJslanders, waar ze even geen verantwoordelijk hoeft te nemen.

Toon, 6 jaar, spelend, ondernemend, grappig. Ons jongetje in dit meidengezin, vier moeders heeft hij, zelfs Kaat neemt af en toe die rol. Ik waak ervoor, maar kan ze soms niet voor zijn. Hij vind school stom, maar als hij er is en ik kijk stiekem door de ramen vind hij het er duidelijk heel erg leuk.

Kaat, 4 jaar, nu al slimmer dan af en toe goed voor haar is. Dol op spelen, dol op haar zussen, maar heel erg dol op haar broer. Gaat glunderend naar school en wil eigenlijk nu al lezen en schrijven.

Al die kinderen hebben hier in dit mooie, grote huis hun eigen plek, maar alle vier hebben ze last van mijn ziek-zijn. Mijn moeheid, mijn wisseling van stemmingen, en ze doen het er mee, en heel goed. Soms beter dan ik.

En dan mijn huwelijk met Ronald, je stopt twee individuen bij elkaar, gooit vier kinderen in de mix en een chronische aandoening. Believe you me: het is niet makkelijk, niet voor Ronald en niet voor mij. Maar we doen het, en we doen het goed. Eerlijk: met hulp van derden, we zouden het niet zonder kunnen.

Af en toe kijk ik naar dat leven en wil ik wel eens opgeven, als de moeheid me nekt of als ik kijk wat ik drie jaar geleden kon en nu…het is inleveren.

Maar meestal kijk ik ernaar en ben ik trots, dit speel ik toch maar klaar. Ik geloof dat mijn kinderen gelukkig zijn, op de puber-oprispingen na, en dat wij ze een solide thuis geven.

Dus veertig, misschien geeft het rust, of straks juist ruimte voor nieuwe plannen. In ieder geval ga ik het vieren, want al er reden is voor een feestje, vier ik het altijd graag…

Euthanasie

Misschien hebben jullie het ook gezien bij Umberto Tan, die mevrouw met MS die binnenkort voor de dood kiest, ondanks haar lieve vrouw, haar dochter van 14 (!) en de vrienden om zich heen.

In haar zag ik uitzichtloos lijden vertaalt: als de pijn zo erg wordt dat zelfs het mooie in je leven onzichtbaar wordt, dat je alleen maar wilt dat het ophoudt, dat is uitzichtloos lijden. En dan komt het moment dat je kiest voor de dood.

Toen ik net wist dat ik MS had heb ik mijn euthanasieverklaring ingevuld, ik denk nu 16 jaar geleden. Hij ligt in de la van de dressoirkast, een kopie ligt bij mijn moeder. Met mijn huisarts heb ik besproken of zij mij wil helpen als de tijd daar is en zij antwoorde bevestigend. Ik ben me er namelijk terdege van bewust dat de kans groot is dat ik ook daar kom waar die mevrouw nu is.

En hopelijk nog lang niet, want ik zie heel goed wat mijn leven mooi maakt: Ronald, de kinderen, mijn familie, vrienden, mijn koor en mijn werk. Mijn klachten zijn nog lang niet zo erg als bij deze mevrouw. Maar ja, MS, er is geen kruid tegen gewassen. Wel kan ik luisteren, rusten, dingen uitbesteden, en hulp vragen (jaja).

Ik woon nu in een prachtig huis, waar ik, als het slechter gaat, met aanpassingen, niet weg hoef. De rust die dat geeft heeft me verbaasd, ik heb me daar dus stiekem meer zorgen over gemaakt dan ik heb toegegeven.

Ik ga en wil nog lang niet dood, maar ik ben wel blij dat er in Nederland zoiets als euthanasie bestaat. 

VaDo

Ik heb er vaker over geschreven, onze befaamde Vader Dochter weekeinden. Dit jaar gingen we naar Rotterdam, een stad die mij elke keer weer aangenaam verrast, mijn vader had het georganiseerd. Rotterdam is zijn bakermat.

We sliepen in hotel CitizenM, een mooi concept, met weinig opsmuk, kleine kamers, maar met een enorm heerlijk bed, een zeldzaam heerlijke douche en ontzettend aardig en behulpzaam personeel.

citizenm

We aten bij Antichic, daar eet je wat de pot schaft, je kan aangeven of je vlees of vis wilt eten. Elke avond serveren ze hetzelfde hoofdgerecht (een goddelijke pappardelle met truffel) en alles eromheen varieert. We hebben fenomenaal lekker gegeten. De gastheer en eigenaar Ron verteld bij de gangen mooie verhalen in onvervalst Rotterdams. Het is een warme plek waar ruimte is voor goede gesprekken, mooie verhalen en in ons geval, voor onbedaarlijk lachen en af en toe een traan.

restaurant-antichic-rotterdam-restaurant-ro-1p-restaurant9639c-0

We hebben veel gewandeld, geborreld bij Fenix Food Factory aan het water, naar de Nederlands Fotomuseum geweest, geluncht in Hotel New York en met de watertaxi weer terug richting hotel gegaan.

We hebben daar weer gedaan, waar wij als VaderDochter, goed in zijn, genieten, verhalen vertellen, luisteren, moeilijke tijden met elkaar delen…er zijn voor elkaar…

vado2016