Poging 435

Afgelopen vrijdag was mijn date met mijn oude grote liefde uit Rome. Ik vertrok met de trein naar de grote stad (plattelandsmeisje op stap) en op het perron herkende we elkaar. We zijn gaan eten in een erg slecht italiaans restaurant en binnen no-time kwam het fotoboek van Rome op tafel. Wat leuk om de chaos van die dagen te zien, om Rome te zien door die ogen van 11 jaar geleden. Ook zal ik foto’s van mijzelf, erg veel slanker, brandweerwagenrood haar en  behoorlijke sexy. Grappig, het lijkt een mensenleven geleden.

 

De klik was er nog steeds tussen ons, we begrepen allebei waarom we het zo leuk hadden gehad in Rome. Hij is nog steeds de Februaristaker van toen, 11 jaar ouder, samenwonend en nu vader. Het was een goede avond, hij bracht me naar het station en daar namen we afscheid, allebei weer over naar 2012 en ons eigen leventje.

 

Eenmaal thuis overdacht ik de avond en bleef vooral steken op de foto’s die ik van mezelf had gezien. Ik was bijna vergeten dat onder al die extra kilo’s een hele mooie vrouw schuilgaat. Die moet maar weer eens tevoorschijn komen, dus poging 435 is van start gegaan, de Weight Watchers online gaan me helpen en de eerste dagen zijn goed verlopen. Dan blijkt maar weer dat als het knopje echt om gaat het eigen helemaal niet zo moeilijk is.

 

Eerste maar eens de eerste 5% eraf, en daar naar 10% en dan enz. enz. totdat ik weer lekker in mijn vel zit en ik weer een tikkeltje lijk op dat meisje in Rome, dan natuurlijk 12 jaar ouder en drie kinderen rijker.

Geluk

Ik heb MS, dat is algemeen bekend. Ik ben niet persoonlijk bekend met andere ziektes en al helemaal niet met kanker. Natuurlijk ken ik de ziekte met de grote K van mijn omgeving, vrienden van mijn ouders, koorleden, de zoon van een buurvrouw en nu maar al te dichtbij de juf van mijn dochter, een mooi mens die ik heel erg hoog heb zitten.

 

Op Facebook las ik van een moeder, wier zoon kanker heeft, dat geluk in 2012 ver te zoeken zou zijn en ik begrijp haar verslagenheid, maar ik hoop zo dat zij in de fase die eraan komt, plek zal houden voor geluk. Alle patiënten die moeten vechten tegen een ziekte kennen de verslagenheid, het grote verdriet, de pijn en de kracht die het gevecht kost, maar daarnaast moet er altijd plek zijn voor lol, lachen, humor, positiviteit en geluk.

 

Het is mijn stellige overtuiging dat dit bijdraagt aan herstel, of aan het draagbaar maken van een ziekte zoals in mijn geval. Blijf dus vooral de lichte kant zien, de randjes goud al zijn ze nog zo dun. Als je niet meer op zoek gaat naar de gouden randjes, wordt het leven heel erg donker en in het donker kan niets groeien.

Consultatie bureau arts

Vanmorgen, na een onrustige nacht, sta ik met Toon bij het consultatiebureau. In de veronderstelling dat hij gewogen en gemeten gaat worden begin ik hem uit te kleden. De dame achter het bureau, zegt onverschillig, alleen armen ontbloten, hij krijgt bij dit bezoek alleen prikken.

 

Eenmaal binnen bij de arts spreek ik mijn verbazing uit. De arts vertelt over bezuinigingen en dat ook zij er verre van blij mee is. Ik krijg een klachten formulier mee: “klaag vooral dan draaien ze het misschien terug”.

 

De arts en haar assistente zetten tegelijk in beiden armen een naald en Toon begint onbedaarlijk te huilen. Ik loop met hem naar de wachtruimte en geef hem als troost mijn borst en hij hapt nog huilend aan. De arts komt nog even naar buiten lopen en ziet mij mijn dreumes voeden en zegt: er is geen betere troost. Mijn consultatiebureau arts is een hele goede!

 

bijzonder

26 juni 2006 plaatste ik een berichtje bij een zekere Mark van der Heijden op Hyves.

 

In 2000 was ik met heel veel Nederlandse jongeren op de RK jongeren dagen in Rome, net verloofd, net gediagnostiseerd met MS en eigenlijk best wel in de war. En daar kwam ik Mark tegen en viel hard en diep voor deze jongen, een week hebben we om elkaar heen gedraaid, gepraat tot diep in de nacht, allebei onze verwarring uitgesproken, hij had net een vriendinnetje en ik wilde net gaan trouwen met de man waar ik zo van hield. En toch vielen we allebei als een blok voor elkaar. We liepen door Rome, praten, waren samen stil, huilde en gingen uiteindelijk uit elkaar, hij naar Amsterdam-Noord en ik eerst terug naar Baarn en daarna bij mijn zus op een zolderkamertje in Amsterdam.

 

We hebben elkaar nooit meer gezien, ik heb drie maanden nagedacht, langzaam maar zeker de draad weer opgepakt met Ronald, ging in therapie, praten over de impact die deze ziekte had op mijn leven en op 23 november 2001 trouwde ik met Ronald, en samen bouwde we een mooi leven op, kregen drie kinderen. We zijn gelukkig.

 

Eergisteren kreeg ik reactie van die Mark op mijn geplaatste bericht op Hyves en het bleek diezelfde Mark te zijn. Het is grappig om te merken dat die week, ook op hem, een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. We weten allebei nog veel van deze week en dragen elkaar een warm hart toe. We hebben duidelijk veel te bespreken en hebben al heel wat mailtje heen en weer gestuurd. Hij heeft nog foto’s, ik heb nog contact met een andere jongen die mee was. We zullen elkaar binnenkort ontmoeten, ik neem Pieter mee en hij de foto’s.

 

Hij is nog samen met het meisje waar hij toen net verkering mee had en heeft twee jongetjes, woont nog in Amsterdam en is gelukkig.

Een enorm Memories gevoel, alleen miste Anita Witzier…

Onrust

Ik heb onrust in mijn lijf, ik wil anders, meer, verder, groter, spannender,indrukwekkender en meeslepender. In bed kan ik er over fantaseren, en als ik dan kom op het praktische punt: hoe maak ik dat waar? stokt het.
Ik kan niet een grote meeslepende carriere beginnen, ik heb MS, dat werkt wat dat betreft redelijk verlammend. Ik ben een man getrouwt met een fantastische carierre maar niet een die internationaal zou kunnen gaan. Geen mooie baan in New York, een spetterende functie in Londen, geen zonovergoten job in Californië.
Dan verhuizen naar een uithoek van Nederland waar we voor hetzelfde bedrag waar we hier een rijtjeshuis hebben daar een boerderij kunnen kopen. Nee, helaas, mijn man zit vast aan Hilversum, het omroepwereldje is niet zo groot.
Een vierde kindje lijkt me heerlijk, een even aantal, een maatje voor Toon, maar ook dat loopt stuk op geld, ruimte en de inzet van manlief.
En zo blijft die onrust, die onrust waar ik niets mee kan, die niet wordt beantwoord en die ik niet kan kanaliseren op iets….AAAARRRGGGHHHH

Hoofd leegmaken

Al jaren en jaren gebruik ik deze log om mijn hoofd leeg te maken, om mijn gedachten op een rijtje te krijgen en om mijn woorden een plek te geven.

Een tijd heb ik het niet gedaan, simpelweg omdat mijn blog weg was, als vermist opgegeven, door mij als verloren beschouwd. Ik dacht dat ik wel genoeg zou hebben aan Facebook en Twitter. Maar toch op verloren momenten merkte ik dat ik het gekonkel met zinnen miste, het mooi formuleren waar je bij Twitter simpelweg niet genoeg tekens voor hebt. Gelukkig, mijn log kwam boven water, ik mag weer.

En dan is een onderwerp in mijn hoofd wat ik niet aan het ‘papier’ kan en wil toevertrouwen, waar ik over wil praten, een ander zijn menig over wil vragen, maar dat kan (nog) niet op deze blog. Deze bewaar ik nog even voor het gewillige oor van een vriendin…

To be continued

Het laatste jaar

Vanavond hebben de kinderen voor de laatste keer dit jaar hun schoen gezet. Ik vind het welletjes, maandag komt Sinterklaas op school en dan die avond pakjesavond.

Mout is negen jaar en is dit jaar weer gelovend door gekomen en volgend jaar gaat ze naar de bovenbouw. Ergens in de zomer ga ik haar vertellen dat Sinterklaas niet echt is, dat het allemaal een grote grap is. Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren.

En dan is de vraag, zal Bente van 8 volgend jaar nog geloven? Zij was degene die vrijdagavond vroeg waarom die stem van Marc-Marie Huijbregts zoveel op die van de Sorrypiet leek.

Het maakt het feest volgend jaar heel anders, daarom zal ik deze pakjesavond extra genieten, de video en fotocamera in de aanslag houden en vooral kijken, kijken, genieten en alles in me opnemen…