40

Volgende week donderdag wordt ik veertig. Ik vind het wat: veertig, nooit eerder vond ik een leeftijd zo confronterend. Het is maar een leeftijd en wat is nou veertig in een tijd waar we allemaal steeds ouder worden? Toch, ik heb er moeite mee.

Het zijn natuurlijk allemaal dingen in het hoofd: ik ben op de helft, het grote beslissingen liggen achter mij, ik kan niet meer van koers wijzigen. En ik weet echt dat het allemaal onzin is, maar toch. In de nacht komen de spoken.

Als ik kijk naar mijn leven is het mooi, maar ontzettend zwaar.

Mijn prachtige kinderen:

Mout, 14 jaar, die fluitend de Mavo doet, het zo naar haar zin heeft op het Griftland en op scouting. Ze gaat haar eigen pad, is voor de duvel niet bang en is vooral zichzelf.

Bente, 13 jaar, na een lastige start toch zo fijn geland op de Werkplaats, zorgzaam, ontzettend lief, slim, paardenmeisje met haar eigen verzorgpony, bij een super lieve Celeste die haar op sleeptouw neemt en haar leert. Daar, bij de IJslanders, waar ze even geen verantwoordelijk hoeft te nemen.

Toon, 6 jaar, spelend, ondernemend, grappig. Ons jongetje in dit meidengezin, vier moeders heeft hij, zelfs Kaat neemt af en toe die rol. Ik waak ervoor, maar kan ze soms niet voor zijn. Hij vind school stom, maar als hij er is en ik kijk stiekem door de ramen vind hij het er duidelijk heel erg leuk.

Kaat, 4 jaar, nu al slimmer dan af en toe goed voor haar is. Dol op spelen, dol op haar zussen, maar heel erg dol op haar broer. Gaat glunderend naar school en wil eigenlijk nu al lezen en schrijven.

Al die kinderen hebben hier in dit mooie, grote huis hun eigen plek, maar alle vier hebben ze last van mijn ziek-zijn. Mijn moeheid, mijn wisseling van stemmingen, en ze doen het er mee, en heel goed. Soms beter dan ik.

En dan mijn huwelijk met Ronald, je stopt twee individuen bij elkaar, gooit vier kinderen in de mix en een chronische aandoening. Believe you me: het is niet makkelijk, niet voor Ronald en niet voor mij. Maar we doen het, en we doen het goed. Eerlijk: met hulp van derden, we zouden het niet zonder kunnen.

Af en toe kijk ik naar dat leven en wil ik wel eens opgeven, als de moeheid me nekt of als ik kijk wat ik drie jaar geleden kon en nu…het is inleveren.

Maar meestal kijk ik ernaar en ben ik trots, dit speel ik toch maar klaar. Ik geloof dat mijn kinderen gelukkig zijn, op de puber-oprispingen na, en dat wij ze een solide thuis geven.

Dus veertig, misschien geeft het rust, of straks juist ruimte voor nieuwe plannen. In ieder geval ga ik het vieren, want al er reden is voor een feestje, vier ik het altijd graag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s