Euthanasie

Misschien hebben jullie het ook gezien bij Umberto Tan, die mevrouw met MS die binnenkort voor de dood kiest, ondanks haar lieve vrouw, haar dochter van 14 (!) en de vrienden om zich heen.

In haar zag ik uitzichtloos lijden vertaalt: als de pijn zo erg wordt dat zelfs het mooie in je leven onzichtbaar wordt, dat je alleen maar wilt dat het ophoudt, dat is uitzichtloos lijden. En dan komt het moment dat je kiest voor de dood.

Toen ik net wist dat ik MS had heb ik mijn euthanasieverklaring ingevuld, ik denk nu 16 jaar geleden. Hij ligt in de la van de dressoirkast, een kopie ligt bij mijn moeder. Met mijn huisarts heb ik besproken of zij mij wil helpen als de tijd daar is en zij antwoorde bevestigend. Ik ben me er namelijk terdege van bewust dat de kans groot is dat ik ook daar kom waar die mevrouw nu is.

En hopelijk nog lang niet, want ik zie heel goed wat mijn leven mooi maakt: Ronald, de kinderen, mijn familie, vrienden, mijn koor en mijn werk. Mijn klachten zijn nog lang niet zo erg als bij deze mevrouw. Maar ja, MS, er is geen kruid tegen gewassen. Wel kan ik luisteren, rusten, dingen uitbesteden, en hulp vragen (jaja).

Ik woon nu in een prachtig huis, waar ik, als het slechter gaat, met aanpassingen, niet weg hoef. De rust die dat geeft heeft me verbaasd, ik heb me daar dus stiekem meer zorgen over gemaakt dan ik heb toegegeven.

Ik ga en wil nog lang niet dood, maar ik ben wel blij dat er in Nederland zoiets als euthanasie bestaat. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s