A Muse a Day

Elke dag kijken we even terug op vandaag een jaar geleden, het jaar 2015 dat Rem elke dag, 365 dagen lang een Muse fotografeerde. Ik was 7 juni aan de beurt en heb nog niets gezien, en net zoals die dag zelf, kijk ik ernaar uit en zie ik ertegen op. Mezelf naakt, maar gemaakt door Rem en in hem heb ik alle vertrouwen dat hij van mij kunst maakt. Elke dag krijgen we een klein voorproefje

Rem is nu elke dag bezig met het ontwikkelen van de rolletjes en selecties maken voor het boek en de tentoonstelling. Nog steeds is hij op zoek naar mensen die zijn project financieel willen steunen. Het boek kan je nu al in de voorverkoop kopen en beloofd prachtig te worden. Dit berichtje stond op koningsdag op Facebook:

Zojuist lees ik een prachtig bericht in de mailbox: ons mooie kunstproject is geselecteerd door de aanjaaggroep CF in Zeeland voor individuele begeleiding van een crowdfunding campagne voor realisatie van het boek en de tentoonstelling en dat is helemaal tof!

De begeleiding wordt verzorgt door Douw&Koren crowdfunding consultancy en binnenkort starten de eerste sessies in Dok41
SUPER! Alles komt zo weer wat dichterbij

Life is all about inspiration

Kijk dat brengt alles weer wat dichter bij. En wat wordt er door een hoop mensen meegeleefd. Rondom het project heeft zich een groep mensen geschaard die het dragen en omhoog tillen. En die wordt veroorzaakt door een enorm getalenteerd, lief en gemotiveerd mens: Rem

Ik ben blij er deel van uit te maken van:

A Muse A Day

Bijna

Over precies een week ben ik jarig en ga ik mijn veertigste levensjaar in. 

Ik hou van jarig zijn, van een huis met bezoek, lekkere dingen in huis halen, de mensen waar ik van hou om me heen.

Mijn veertigste levensjaar. Mij doet die leeftijd weinig, ik hou wel van het ouder worden, dingen meer in perspectief zien, iets minder onzeker zijn, meer vertrouwen op mezelf en mijn keuzes.

4 mei 1977, bijna 39 jaar geleden. De toekomst ligt voor me, en die zal niet vlak en rimpelloos zijn. En dat is maar goed ook, straks wordt het nog saai!

IK WIL HET NIET!!

Deze woorden snikte ik vanmorgen bij de medisch maatschappelijk werker. We hadden over de keuzes die ik moet maken en dat ik daardoor bang ben de spelbreker te worden, de zeurpiet. Datgene wat ik niet nooit wil zijn.

Dat ik het moeilijk vind te praten over mijn MS, en dat zo weinig mensen die MS begrijpen, heb ik aan mezelf te danken. Omdat ik er niet over praat en alles met een glimlach toedek, ik durf er ook niet over te praten omdat het verdriet wat ik dan toelaat te groot is om te handelen.

En dan komt het grootste verdriet boven: ik wil dit niet, niet ziek zijn, geen nee hoeven zeggen, niet na een vol weekeind spijt hebben dat ik teveel heb gedaan. En die pijn is scherp, omdat ik heb eigenlijk ook nooit toelaat.

De medisch maatschappelijk werkster helpt me om die meer toe te laten, milder te zijn naar mezelf, niet zo streng te zijn in het oordelen over mijn keuzes. Zij en Wobke, mijn psycholoog, helpen mij om te gaan met deze absolute klote ziekte.

mseefje

Paul de Munnik en Thomas Acda

Het duo Acda en de Munnik bestaan niet meer, dat weten we nou wel en beide mannen zijn op een eigen pad verder gegaan. Als fan volg ik beide mannen graag. Thomas schreef een boek: Onderweg met Roadie. Ik kwam naar boekhandel Den Boer in Baarn om het boek te kopen en te laten tekenen door Thomas. Ik heb het boek laten tekenen voor mijn medefan en vriendin Jacqueline en haar heb ik hem gegeven. Ik heb er natuurlijk ook een voor mezelf gekocht en gelezen. Tsja, voor zingende en acterende Thomas heb ik een weekje ruzie over, maar voor schrijvende Thomas nog geen minuut. Ik vond een zin in het boek meesterlijk (wat weer meer over mij zegt), de rest niet memorabel…die ben ik alweer vergeten.

stuk boek Thomas Acda

Vrijdagavond was ik (met Jacqueline) bij Paul de Munnik in een theater in Den Haag en hoewel ik de cd ‘Nieuw’ echt heel mooi vind, en het soms kan raken, vond ik hem zo alleen op het podium. Paul zingt prachtig en is virtuoos op de piano, toch miste ik de kwinkslag van Thomas.

Paul begeleide zichzelf op piano en gitaar, maar op de CD spelen er meer muzikanten mee. Ik hoop dat deze zich weer bij hem voegen. Iets meer interactie op het podium.

Misschien zit ik nog teveel vast aan die twee mannen samen en Jacq en ik hebben al afgesproken weer naar Paul te gaan als hij klaar is met try-outen. Nog een boek kopen van Thomas? Dat zal ik geloof ik niet opnieuw doen, maar een volgende film of serie met hem zou ik zeker gaan volgen. Ik kijk gewoon graag naar hem…

Weekeind weg

Ik vertrek morgen richting Den Haag. Om 14:00 pik ik Toon op van school en breng ik hem samen met Kaat naar mijn zus. Vervolgens fiets ik naar het station en ga ik naar Den Haag. Ik check in in mijn hotel en ontmoet daar mijn BFF. 

Dan gaan we samen eten en naar Paul de Munnik zijn eerste solo show, ik ben heel erg benieuwd. Daarna slaap ik helemaal alleen in een groot bed zonder On call te zijn, wat ik als moeder 24/7 ben. Heerlijk.

Maar de ochtend komt weer vroeg, want het weekeind gaat door en ik moet om 12:00 op Texel zijn voor een koorweekeind met mij roze en rode vriendinnen, jullie kennen ze wel.

Maar voordat zo’n weekeind van start kan gaan moet er nog van alles gebeuren, de was, vouwen, opruimen, tas inpakken, medicijnen in een pillendoosje doen, morgenochtend nog ff met oudste dochter naar de huisarts. Alles volledig door mezelf opgelegd, maar ja. 

Mijn plezier begint al in de trein in Baarn waar ik oordopjes in kan doen en mijn boek kan pakken, ik hoeft een ruime 2x 24 uur helemaal niets……

Moe en ongelukkig

Zo’n dag waarop de zon schijnt, er sandalen aan kunnen en de jurkjes weer uit de kast…

Ik zie het wel, maar ik voel het niet. Vandaag in het ziekenhuis het tweede deel van mijn psychologisch onderzoek gehad, heftig. Is mijn vergeetachtigheid en mijn woordzoekerij passend bij mijn leeftijd, of is het gelieerd aan mijn MS? Daarbij is het zoiezo een confronterend onderzoek, misschien kunnen meer mensen van mijn leeftijd dit niet, maar de kans is toch groot dat het, in ieder geval ten dele, door mijn vermoeidheid wordt veroorzaakt.

De revalidatie van twee dagdelen per week, fysio, ergo, psycholoog, medisch maatschappelijk werk, zijn lichamelijk en geestelijk vermoeiend. Een mens zou van minder moe worden. Het is confronterend dat dingen die ik in het dagelijks leven heb geleerd te mijden nu aan het licht komen, en terecht. Mijn mentaliteit (en die van R for that matter) van schouders eronder heeft ons veel gebracht, maar nu is het tijd om te zien dat dat niet altijd meer gaat.

Wonderlijk hoe zo’n bui andere donkere gedachten naar boven brengt, verdiet, jaloezie, zelfbeklag, ontevree, alles wat ik NIET wil zijn en wil voelen.

Door dus, koken, kinderen voederen en de kleintjes in bed gooien en dan op mijn tandvlees naar koorrepetitie, maar ik ga want we oefenen vanavond Christoffel… De melodie en de tekst beloven dat het goed komt, wat het echt weer komt…dat MOET…

Middelbare school

Mout is dit jaar begonnen op het Griftland college en is daar zo lekker geland, ze heeft vriendinnen, haalt goede cijfers en gaat met plezier naar school. Het liefst wel na het eerste uur vrij, maar toch.

Bente zit in het eindje van haar groep 8, haar Montinitijd loopt ten einde. Ze begint morgen met het eindtoneel en heeft morgenavond hun klassenfeest. Waar Bente naar toe gaat houdt ons in spanning. Deze week hoort ze of ze is aangenomen op de Werkplaats.

Natuurlijk zou ze bij uitloting ook naar het Griftland college kunnen en eenmaal daar zou ze best haar draai vinden, maar Bente heeft vol overgave voor de Werkplaats gekozen dus ik zou  het haar zou gunnen. Ik denk ook dat ze er geweldig zou passen, en het is zo’n mooie overgang van Montini naar middelbare schoool. We blijven dus duimen, schiet gebedje afvuren en kaarsjes branden. Duimen jullie mee?

keep-calm-and-fingers-crossed-18