2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 8.900 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 3 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Rust

Vandaag is Kaat drie jaar, ons eigenwijs, lief,  sterk en soms wat nors wonderkind. Elke verjaardag is weer een trip down memorylane, bij Kaat duurt die altijd wat langer. 

De verjaardag van Kaat luidt bij ons ook altijd een periode van rust in, alle feestjes achter de rug, Sint weer in Spanje. Tijd voor kerst, kerstboom, kerstliederen en geen stress meer, niet bij de kinderen en niet bij mij. Ronald draait de feestdagen gewoon door, alleen op feestjes hoor, niet echt 😉

We gaan genieten en even cocoonen met gezin en familie. Ik begin vast bij Mi Casa…

  

Hanneke Groenteman

Toen ik jonger was keek ik met mijn ouders naar De Plantage, elke week. Mijn ouders, of vooral mijn moeder, had een streng televisie beleid, anderhalve uur per week, de te kiezen programma’s moesten aangevinkt worden in de Microgids, met mijn ouders mochten we wel meekijken. En zo kwam er wekelijks cultuur en muziek bij mij binnen, gebracht door Hanneke Groenteman.

Ik bleef haar tegenkomen, bij zomergasten in 1998, bij B&W en Sterren op het doek. Ik genoot van haar, van haar weblog genoot ik vaak (al is het er nu wat stil), ik ging haar boeken lezen: ‘doorzakken bij Jamin’ en ‘Bestemming bereikt?’. Ik herkende mezelf in haar strijd met de kilo’s en moest zo vaak om haar lachen.

Dit weekeind stond er een mooi interview met haar in het Volkskrant Magazine, ik hou van haar relativeringsvermogen, ik zou haar het liefst vertellen hou mooi ik haar vind. Als je de kant hebt om het te lezen zou ik het zeker doen, ik heb erom gehuild en gelachen.

Hanneke Groenteman

Handicap

Zo’n soort week, ken je zo’n soort week? Waarin je eigenlijk alleen maar diep onder de dekens wil, de nabije toekomst even niet aandurft.

Maandag had ik een afspraak bij Domicare, een bedrijf wat specialiseert in aangepaste keukens. Vol goede moed ging ik erheen, enorm interessant en ik zag ook zeker wel de voordelen van zo’n keuken. Een stuk van je keuken is verstelbaar, daarin zit een kookplaat en een wasbak. Deze kan dus in hoogte worden versteld zodat je staand en zittend kan koken. Dat zou me een hoop energie schelen.

Eenmaal thuis met het boekje en een hoop informatie in mijn hoofd kwamen de tranen, ik wil dit helemaal niet. Ik wil staand koken, ik wil niet ziek zijn.

Dinsdagmiddag had ik een afspraak bij een arts van de gemeente om te kijken of ik in aanmerking kom voor een gehandicaptenparkeerkaart. Hij zag mij lopen en hoorde mijn verhaal, stelde veel vragen en keek met een kritische blik. Aan het eind van het half uur durende gesprek, zei hij mij: U bent een grensgeval, maar u heeft MS en daar is geen kruid tegen gewassen. Dus ik ga een positief advies uitbrengen. Daar was ik blij mee, ik weet wat ik ermee ga winnen.

Maar eenmaal thuis kwamen weer de tranen, het is een diep verdriet te weten dat ik nooit meer beter wordt, dat het eigenlijk alleen nog slechter zal gaan en natuurlijk zullen daar oplevingen tussen zitten en periodes dat het niet zo hard zal gaan, zoals het nu lijkt te gaan.

Deze week kruip ik dus even in mijn schulp, heb ik verdriet en zijn er tranen. Maar daarna moet het maar weer over zijn. Uiteindelijk is er maar één optie, doorgaan en er zijn voor de kinderen, samen met Ronald onze toekomst uitstippelen en al zal hij er anders uitzien dan we beide hadden voorzien, diep in  mijn hart weet ik dat wij met z’n zessen een goed leven hebben en zullen krijgen, en dat dat is met een handicap, dat is dan maar zo.

en ik moet zoiezo stoppen met huilen want Kaat sprak net de woorden:

‘Ik hou niet van huilende mamma’s’