M-day

  
(Rem en een eerdere muse)

En toen was het mijn dag, was ik de muse, was ik het leidend voorwerp. Was ik het onderwerp waar Rem omheen zou draaien. Ik had me van alles voorgesteld over wat ik zou voelen, zou ik zenuwachtig zijn, of schroom hebben, zou ik mezelf kunnen zijn, bloot voor deze ‘vreemde’ man, bloot kunnen geven?

Iets voor tweeën liepen Rem en Ana het tuinpad op, ik zat in de zon, in alleen een zomerjurk, mijn slip en BH had ik al uitgedaan om striemen en strepen te voorkomen. En vanaf dat moment was er de ontspannenheid die de rest van de middag zou markeren. We begaven ons naar de achtertuin waar we lunchten en praten, over Ana, waar Ana en ik elkaar van kende, over zeeland, over het project, over de reis. Onderwijl zag ik wel dat Rem al om zich heen keek, de omgeving beoordeelde, dat hij al bezig was met wat zou komen.

Ana vertrok naar Laren, weg bij de kunstenaar om kunst te bekijken in het Singer museum. En Rem en ik waren alleen. Rem wilde me graag achter het grote raam fotograferen dus we gingen naar binnen en verschoven de bank. Nu was het moment en trok ik mijn resterende kleding uit en toen stapte Rem en ik in onze bubbel, hij de kunstenaar, ik de muse die zijn ‘opdrachten’ opvolgde, de houdingen aannam die hii mij vroeg, mijn ziel en hart openstelde voor de complimenten van Rem, al mijn zintuigen op scherp.

Af en toe liet Rem zien wat hij schoot, prachtig, surreëel, kunst, van binnen gingen we naar buiten, de tuin in, weer terug naar binnen, op een stoel, de trap op, voor een spiegel, op het bed en nergens werd de bubbel verbroken, en nergens werd de vertrouwdheid onecht, nergens werd het vertrouwen geschonden. Het waren Rem en ik, aan het werk aan iets wat niet anders dan fenomenaal zal worden.

Ik voelde me mooi, maar meer dan dat, ik voelde me een muse, het onderwerp van de kunstenaar, wetend dat hij mij nog mooier zal maken, om een heel andere niveau dan commerciële schoonheid.

En toen opeens was de laatste foto geschoten, drie rolletjes vol. Het was klaar, de bubbel verbroken, een vriendschap ontstaan. Weer buiten in de zon praatte over het project, over wat hij nog meer wilde voor het project, dat hii ook verwachte dat er straks buiten Nederland belangstelling voor zou zijn.

September 2016 is de verwachte datum voor het openen van de tentoonstelling, ik kijk er naar uit, maar gisteren was voor mij onuitwisbaar, een van de 365, maar toen samen met Rem even de enige op de wereld.

  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s