Ammanschool

Toen ik terug kwam uit New York begon ik aan de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk. Ik was niet geschikt voor studeren uit boeken en deed veel dingen, maar hard werken op school was daar niet een van. Ik haalde zesjes en ging ‘over’, maar zeker niet met vlag en wimpel.

In het tweede jaar gingen we stage lopen, vier dagen stage en een dag school. Ik koos voor de Ammanschool in Amsterdam, een school voor dove kinderen, en tot mijn vreugde werd ik daar ook toegelaten.

Ik mocht in de klas van John de Gelder zijn klasse-assistente helpen, tegelijk leerde ik van John de beginselen van de gebarentaal. Mijn grote ‘mazzel’ was dat de klasse-assistente vrij snel langdurig ziek werd en niet werd vervangen. Ik was dus de klasse-assistente met de leukste meester van de hele school. Daar leerde ik dat ik wel degelijk in staat was goed cijfers te halen, als ik maar aan het werk kon. Als ik maar in de praktijk kon laten zien wat ik waard was. 

De verbinding tussen Baarn en de locatie in Amsterdam was geen goede, elke ochtend haalde mijn mede stagiere Masja de Bruin me om 07:00 op en vertrokken we naar het station, om om 8:15 op de Ammanschool aanwezig te zijn. Niet een keer heeft dat me tegen gestaan, ik mocht werken! 

Nadat ik de opleiding had afgemaakt, begonnen was aan de opleiding docent Gebarentaal in Utrecht, de diagnose MS had gekregen heb ik nog een aantal jaar op de Ammanschool gewerkt, met veel plezier. Hoewel de tijd dat ik samen met John werkte me nog steeds het dierbaars is. 

Met niemand van de Ammanschool heb ik nog contact, John en ik zijn ‘vrienden’ op Facebook dus houden elkaar wel in gaten, zo ook met Nancy en Harriet. Ik kan nog steeds over de Ammanschool dromen, over de kinderen, over het gebouw, over de mensen, over de geur…

Het lijkt een mensenleven geleden (ik was, denk ik, 19 of 20) maar het heeft op mij een onuitwisbare indruk achter gelaten, en de mensen, ook al ‘spreek’ ik ze niet meer, zijn me nog steeds ontzettend dierbaar.

Vreemdgaan

Wat zijn we toch een raar ras, wij mensen. Als we jong zijn sluiten we een verbond, een mens met een ander mens. En dan beloven we elkaar tot ons dood trouw, en daar bedoelen we mee dat we elkaar zullen bijstaan in goede en slechte tijden. Dat we nooit meer iets seksueels voor een ander mens zullen voelen, of daar in ieder geval niet naar zullen handelen.

En is dat nou niet eigenlijk onmogelijk? Hoe meer mensen ik spreek over mijn huwelijkscrisis hoe meer ik hoor over huwelijksproblemen, seksuele problemen, vreemdgaande mannen en vrouwen. Als ik documentaires zou maken zou hier een mooi onderwerp liggen. 

En over dat vreemdgaan gesproken, laatst vertelde iemand mij over een scheiding veroorzaakt door het vreemdgaan van haar man. Mijn eerste reactie wat geschoktheid, omdat die reactie ons is aangeleerd. Want is vreemdgaan een reden voor scheiden? Een man of vrouw die vreemd gaat, volgt lichamelijke lusten. Maar zegt het iets over de liefde voor zijn partner? Volgens mij niet. 

Maar zolang we na die huwelijkse beloften verwachten dat die man/vrouw eeuwig lichamelijk trouw zal zijn tot zijn dood, scheppen we een situatie waar heel weinig mensen zich aan kunnen houden. Kijk maar naar de scheidingscijfers op dit moment. Het is een onmogelijke opgave, bijna.

Natuurlijk keur ik het niet goed als mannen/vrouwen structureel vreemd gaan en hun vrouw/man voorliegen. Ik denk dat over die dingen moet worden gepraat in een relatie. Partners kunnen seksueel andere behoeften hebben, uit elkaar drijven, wat niets zegt over de liefde die die twee voor elkaar voelen.

Ik begrijp heel goed hoe precair dit onderwerp is, hoe fundamenteel sommige mensen het met mij oneens zullen zijn. Maar hoe meer ik hierover praat met andere mensen, (vooral vrouwen) hoe meer ik ervan overtuigt raak dat het vrijlaten van partners een enorme verlichting van de druk op een relatie zou zijn.

Drie kilo

Drie kilo aankomen in vijf weken, ik kan dat. Vijf dagen prednisolon, ruim drie weken last van mijn MS, niet kunnen hardlopen en chagrijn uit mijn poriën, en dan is de oplossing: eten. Dat heb ik dus nog niet afgeleerd.

Vandaag stond ik bij Femke (mijn Cambridge consulente) op de  weegschaal en velde zij het oordeel wat ik natuurlijk op mijn eigen weegschaal al had gezien en aan mijn ‘nieuwe’ broeken had gevoeld. Toen ik haar bovenstaande vertelde, zei ze: “er is dus een goede reden dat je aan bent gekomen en wat er nog zo kort aan zit, gaat er ook zo weer af.”

Dus werk aan de winkel, ik drink me weer een versuffing, nu wel met een hele leuke beker waardoor ik zogenaamd infused water krijg.

abe426cf7e520c11c52280f4d65b4049

Volgend weekeind ga ik weer een ronde lopen, ik zal rustig aan starten en kijken of het lukt, vanavond heb ik touwtje gesprongen en hoewel ik het niet lang volhou gaat dat aardig. (Ik heb me laten vertellen dat dat zelfs beter is dan hardlopen)

Anyways, ik zit weer op de goed weg en dit keer zal ik het stoppen met lijnen volgens het boekje doen en niet zoals het me zelf goed dunkt. Luisteren is nooit mijn sterkste kant geweest. Maar Femke, ik heb je gehoord, als ik stop onder jou toeziend oog zal ik ‘nooit’ meer dik worden en dat is het streven. Ben te blij met mijn ‘nieuwe” looks en het gevoel wat erbij hoort.

Een nieuwe Thema

Een nieuwe thema voor mijn blog met als eerste foto een foto genomen in New York. Vandaag zag ik foto’s genomen op de top van the One World Trade Centre ofwel the Freedom tower. Wat gaaf, ik zal ze hier ook posten, want het is adembenemend.

1WT II 1WTC

Er is voor mij altijd een reden om naar New York te gaan, maar dit is wel weer een hele mooie. Ik volg een Facebook pagina die enkel en alleen over New York gaat, heerlijk vind ik het om elke dag een beetje van NY te zien en te lezen. Het is een stad waar ik zou kunnen wonen, waar ik weken door zou kunnen brengen. Met mijn lieve oom en tante, neven en nichten onder handbereik. Voorlopig is het nog even dromen en kijken, maar ik heb zo mijn wensen en zolang ik daarvoor af en toe geld opzij kan zetten kunnen dromen werkelijkheid worden.

Einde aan de meivakantie

Het was stil hier, maar het herstellen van mijn schub en de meivakantie gooide roet in mijn blog leven.

Maar het ‘gewone’ leven is weer begonnen, Mout, Bente en Toon gaan weer naar school en voor Kaatje is de peuterspeelzaal weer van start gegaan. Voor Mout zijn dit spannende weken, eindtoneel en echt de laatste weken Montinischool, zij is ook klaar met haar basisschool, het is tijd voor iets nieuws. Ze kijkt met gezonde spanning naar haar volgende avontuur op de middelbare school, het Griftland.

Ik vind het grappig om te merken hoe je met je kinderen meegroeit, twee jaar geleden kon ik me niet voorstellen dat je ooit klaar kon zijn voor die volgende stap met je kind. Maar ook voor mij het prima, het is goed.

Voor mij is het nog lang niet het eind van de basisschool, ik heb er nog zeker 10 jaar te gaan, gelukkig gaan mijn kinderen naar de leukste school van Baarn en hou ik het daar nog wel even uit.

montinilogo

Aan tafel

Dieuke Wynia

Aan tafel: achter de schermen bij DWDD, ik heb hem net terug gekeken en ik was gefascineerd door Dieuwke Wynia. Wat een sterke, slimme en mooie vrouw is dit.

Ik vond haar in het programma ontzettend sterk, maar ook betrokken overkomen. Ik kan me voorstellen dat Matthijs van Nieuwkerk met haar wil werken en blijven werken.

Dieuwke heeft Architectuurgeschiedenis gestudeerd in Amsterdam, daarna is ze snel bij de televisie terecht gekomen en toen heeft Matthijs het goed gezien dat zij de kar kon en wilde trekken. Nadat ze geflirt heeft met BNN, waar ze televisiedirectrice zou worden, is ze toch definitief terug gekomen bij DWDD. Tot grote vreugde van Matthijs, hij was weggegaan als zij was vertrokken.

Dus nu staan ze samen op het schip en dat is duidelijk te zien in de documentaire en ik vond het bijzonder om te zien hoe goed te op elkaar zijn ingespeeld, hoe ze samen de koers bepalen en elkaar dat zo gunnen.

Mooie vrouw, dat ook. Natuurlijk doet dat vast niet ter zake, maar wat kleedt ze zich goed en ziet ze er prachtig uit.

Al met al was ik onder de indruk van haar, en hulde ook aan Heleen Minderaa die deze mensen en hun team zo mooi in beeld hebben gebracht.

http://www.npo.nl/aan-tafel-achter-de-schermen-van-de-wereld-draait-door/05-05-2015/VARA_101374508