Fietsen

Toon op de fiets 2

Mijn zoon fietst. Sinds 31 oktober fietst hij zonder zijwieltjes en hij vind het fantastisch, het liefst doet hij alles op de fiets, de bakfiets en het fietsstoeltje zijn stom. Wij wonen best een eind van school, met de meiden op hun eigen fiets en Toon en Kaat in de bakfiets doen we er 15 minuten over, als Toon zelf fietst doen we er ongeveer 25 minuten over.

Dat zijn geen relaxte minuten, dat zijn minuten gevuld met ‘doorfietsen’ ‘blijven trappen’ ‘naast me blijven fietsen’ ‘STOPPEN’ ‘niet stunten. zitten op je zadel’. Ik denk dat dit elke vader en moeder, die een net fietsend kind heeft of heeft gehad, bekend voorkomt. Het gaat goed, echt, maar ik kan geen moment de aandacht laten verslappen want hij kan zomaar bedenken dat links fietsen ook heel leuk is.

Of hij start opeens een gesprek, en praten en fietsen gaat niet goed samen, steeds langzamer gaat hij vooruit en ik wil hem ook niet onderbreken, maar ondertussen val ik bijna op. De volgt weer de niet altijd even subtiele: ‘doorfietsen’.

Ik ben trots op hem, hij vind het heerlijk en moppert nooit over de afstand. Soms vind hij de ochtend wat koud, maar verder is hij alleen maar blij dat hij mag fietsen. Iets waar zijn zussen (de grote dan) een voorbeeld aan kunnen nemen.

En ik, ik moet genieten van zijn enthousiasme, zijn wil om te fietsen, zijn doorzettingsvermogen en weten dat bij elke slag dat die zijn fiets groter wordt, hij harder zal fietsen en er een moment komt dat hij zal roepen: ‘Mam, doorfietsen’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s