Acda en de Munnik – de laatste keer

En dan is het bijna zover, ik stap zo in de auto naar Amsterdam, waar ik Jacqueline ontmoet. We eten samen en spoeden ons dan naar Carrė voor de allerlaatste keer Acda en de Munnik. Voor iedereen in de zaal en voor die mannen op het toneel een memorabele avond.

Acda en de Munnik 18-2-2015

We hebben ze al gezien in Amersfoort, maar ik gok op een ander publiek. Ik kijk er naar uit, maar het is een raar dubbel gevoel. Ken je dat? Dat je een nieuw boek hebt, waar je lang naar uit hebt gekeken, er dan snel in begint te lezen maar hoe verder je komt, hoe langer je erover wilt doen. De gemengde gevoelens als je boek uit is, blij dat je nu weet hoe het afloopt, de teleurstelling dat het nu al uit is.

Vanavond start ik vol overgave aan dit concert, maar ik kijk op tegen de teleurstelling als het straks uit is…over, uit en sluiten maar

Zomertijd

lente

Elke ochtend wordt ik tussen 05:00 en 06:00 gewekt, ik kan je jullie vertellen dan een ochtend wakker worden om 07:00 heerlijk is, al is het natuurlijk bedrog.

Hopelijk gaat het weer snel mee met de tijd. Ik ben toe aan zon en lente, komt maar door met de bloesem aan de bomen en de groene blaadjes. Dat alles maakt het leven toch een stuk aangenamer.

Zoals het gaat

Het is avond, iedereen ligt in bed. Het huis in enigszins op orde, kan beter, maar ik ben klaar. Ik zou eigenlijk ook naar bed moeten maar die spaarzame momenten alleen op de bank zijn me dierbaar.

Daar zit ik dan, alleen, 37 jaar, 13 jaar getrouwd geweest, vier kinderen gedragen en gebaart. Een goede moeder, een mooie vrouw, niet zo’n geweldige echtgenote. Ik heb de punt gezet, ik heb de knoop doorgehakt, ik heb het besluit genomen. En als je er dan de schouders onder zet, met je kinderen doorgaat, een glimlach op je gezicht tovert ben je opeens die vrouw de alles als uitdaging ziet, het leven aangaat en doorgaat.

Maar daarbij schijnt men te vergeten dat niet iedereen huilt ten overstaan van de wereld, vergeet men dat het soms bijna onmogelijk is om een ander antwoord te geven dan: “Het gaat eigenlijk wel goed”, het echte, ware antwoord zou zomaar 20 min in beslag kunnen nemen.

En is er een andere mogelijkheid dan door te gaan? Is er een andere mogelijkheid dan je schouders er onder te zetten, al is het voor de kinderen. Voor hun is de zekerheid al onder hun voeten weggeslagen, als ik dan opgeef, om zelfs maar tijdelijk een wrak te worden, maak ik van al hun zekerheid wrakhout.

Ik ben het verplicht aan hen en aan mezelf om door te gaan, om te zien wat voor uitdagingen deze stap mij geeft, maar om ook stil te staan bij wat er is geweest en wat me hier heeft gebracht. En dat gaat soms met tranen, angst, woede en paniek.

Zonder die verwerking is er geen toekomst, dus naast een ‘dappere vrouw’ ben ik ook gewoon een verdrietige, angstige, woedende vrouw in scheiding, maar alleen als de kinderen slapen…

Enzo Knol

Mijn dochter van twaalf is verliefd, het liefst doet ze niets anders dan naar de iPad kijken, koptelefoon op en een glimlach op de lippen. Ik kan er niet tegen op, als ik haar verbied de iPad te pakken, duikt ze mokkend op de bank en doet ze niets meer.

Naar wie kijkt ze dan? Het begon allemaal met Enzo, Enzo Knol. Dat is een vriendelijke jongen die twee keer per dag een filmpje upload op YouTube. Ik vind hem ook grappig, maar de bedwelming waar mijn dochter onder leidt, is mij ietwat vreemd.

Naast Enzo Knol is er nu ook GameMeneer, het is hetzelfde soort jongen, niet onaardig en als ik meeluister kan ik een glimlach soms ook niet onderdrukken.

Vorige week heeft mijn dochter een t-shirt gekocht van GameMeneer, een zwart dames shirt met een meeuw erop. Daar zal vast een betekenis achter zitten, maar die is mij onbekend. Het geluk wat van haar gezicht straalde toen ze het t-shirt gisteren kreeg is mijn niet vreemd.

Kaaa, ik ben een meeuw

Ik probeer dus de iPad tijd te beperken, maar laat haar ook af en toe los, om zich heerlijk onder te dompelen in de wereld van de Enzo Knollen en GameMeneren, een nieuwe YouTube generatie.

Wel of niet bloggen/vloggen

bloggen

De laatste tijd, nu ik weer meer blog en met het vloggen ben gestart, hoor ik vaak: “Waarom doe je dit, waarom wil je je zielenroerselen met de wereld delen?”

Ik blog al 11 jaar, ik hou van schrijven, ik hou van spelen met woorden, ik hou van mijn gedachten omzetten in woorden. Daarbij ken ik weinig gēne, als je deze eigenschappen in een blender gooit krijg je mijn blog.

Ook merk ik dat ik veel reacties krijg op bv mijn laatste vlog, ik raak bij mensen een gevoelige plek, mensen kunnen zich vinden in wat ik schrijf. En dat vind ik fijn, ik ben niet alleen in wat ik meemaak, en ik kan me voorstellen dat dat voor anderen ook fijn is om zich te realiseren.

Er zijn ook mensen die zich eraan storen, en ik merk dat ik me dat aantrek, zeker als ik een slecht moment heb. Ik doe dit niet om mensen te kwetsen, om geheimen bloot te geven of om mijn gelijk te halen. Ik blijf ook echt weg bij dingen die teveel andere personen raken. Het gaat over mij, vooral over mij en mijn leven.

Ik blijf bloggen, waarschijnlijk blijf ik vloggen en ik hoop van harte dat jullie blijven lezen en kijken, maar waarschijnlijk blog/vlog ik ook nog als jullie niet meer komen.

De essentie van het leven

Mijn leven is drastisch aan het veranderen en ik kan er niet echt over bloggen. Niet dat ik het niet KAN, of dat ik het niet WIL, maar omdat het om meer mensen gaat dan mijzelf.

Ik vind het zo moeilijk om niet te schrijven over wat me bezig houdt, waar mijn hoofd over piekert, waar mijn handen van jeuken, waarover ik soms sta te schreeuwen in het bos. Over de essentie van mijn leven kan ik niet schrijven.

Natuurlijk zijn mijn kinderen de essentie, is mijn MS een essentie en daar schrijf ik graag over. Maar het gene waar het NU om gaat, daarover niet.

Natuurlijk kan ik er een word bestandje van maken, een start maken met een dagboek, maar dat is toch anders. Ik hou van de openheid van de blog en vlog, van de reacties die je krijgt.

Mijn gebrek aan gêne is niet voor iedereen. Dus moet ik me aanpassen. Maar lieve lezers, ook dit gaat weer voorbij en zal ik weer publiekelijk mijn emoties, ideeën en zieleroerselen het web op tiefen. En misschien wordt het wel spannender dan ooit.

Zoals Brigitte Kaandorp gisteravond zong: “Het komt allemaal, allemaal, allemaal, allemaal, het komt allemaal, allemaal, heus wel weer goed”