Perspectief

Er sterven elke dag 2.200 kinderen aan diaree, er sterven per dag 10.000 kinderen aan honger, er sterven per dag 300.000 kinderen aan malaria, en over die 200 meisjes in Nigeria is nog steeds niets bekend. Om de dingen even in perspectief te zetten.

Ik vind het heel erg vreselijk wat er gebeurt is met vlucht MH17, het is onwerkelijk dat er zomaar een vakantievlucht uit te lucht kan worden geschoten. Dat daar zoveel Nederlanders bij betrokken zijn, dat er veel mensen zijn die iemand kennen op die vlucht.

Maar als het een vlucht was geweest die vertrokken was vanaf vluchthaven Lech Walesa in Polen, was onze verontwaardiging dan net zo groot geweest? Bepaald het feit dat een tragedie zich dicht bij huis afspeelt de ernst van de tragedie?

Is het voor hen, die geen familie/vrienden/collega’s zijn verloren, erger omdat het Nederlands zijn? Is het erger dan die kinderen die sterven aan diaree, honger, malaria, oorlogen?

Ik vind de collectieve verontwaardiging, de mensen die langs de kant staan, lastig. Waarom is de dood van onbekende Nederlanders (en voor de meeste van ons zijn het onbekende) erger dan de dood van onbekende niet Nederlandsers. Ik weet niet of ik duidelijk kan maken waar mijn ongemak zit, maar dat ongemak zit er wel degelijk als ik filmpjes zie van lijkwagens die langsrijden, profielfoto’s die voor één dag op zwart gaan, foto’s van een traan bij een vliegtuig.

Het zegt waarschijnlijk veel over mij, maar het maakt mij ongemakkelijk….

Promenade

Afgelopen zaterdag had ik oppas geregeld, echtgenoot R en ik zouden uit eten gaan. De avond zelf hadden we nog niet bedacht waar, dus belde we Vuur, die zat helemaal vol. Uhm ok, volgende: De Eemhof, helemaal vol, uhm en nu? Een restaurant in Soest, ook vol.
En toen bedacht ik opeen: De Promenade, midden in het dorp, befietsbaar en met een terras en ze hadden zowaar nog een plekje voor ons.

En wat was het heerlijk, alles werkte mee, het eten was heerlijk, het plekje buiten was heerlijk, de bediendend personeel was heerlijk, nou ja, heel aardig en attent.

En dit soort avonden komen bij ons thuis niet veel voor, een avond met z’n tweeën niet gestoord door huilende kinderen, kinderen die niet kunnen slapen, of kinderen die met ons een film willen kijken/spelletje willen doen.

Dan maakt een restaurant wat zo heerlijk is het helemaal af. Dank je wel, Promenade.

Montini

Afgelopen woensdag stond ik op de school waar ik werk en waar mijn kinderen zitten, te luisteren naar de juffen. Elk jaar verlaat een groep 8 weer de vertrouwde basisschool en elk jaar schrijven de bovenbouw juffen elk een lied. Een lied over hun klas en daarin wordt elk kind genoemd, omdat elk kind bij ons op school gezien wordt, echt gezien.

Mijn dochter gaat naar groep 8, volgend jaar sta ik daar niet als administratief medewerkster die toevallig moet werken op die dag, maar als ouder. Hoogstwaarschijnlijk met een brok in mijn keel.

Tien jaar geleden heb ik heel bewust en na wat onderzoek gekozen voor de Montinischool, volgens jaar rond de eerste deze school af. Gelukkig heb ik nog tien jaar op deze school te gaan, waarin ik nog mag genieten van projecten, weekopeningen en sluitingen, eindfeesten, en de juffen en de meester die met hart en ziel op school werken en zich meer dan inzetten.

Dank jullie wel weer, lieve juffen en meester, ik zou jullie niets anders dan anders willen

Kiind

Toen ik aan het zoeken was naar wat ik leuk vind en hoe ik daar in mijn leven iets mee kan, kwam ik uit bij schrijven, ik hou van schrijven. Van het maken van mooie zinnen, van het opschrijven van mooie verhalen, van het delen van wat mijn boeit en bezighoudt.
Wat zou mooier zijn dan een column te schrijven voor een blad wat dicht bij mij ligt, waar mijn zienswijze weerklankt vind.

In al mijn enthousiasme en onbeschaamdheid schreef ik een mail naar Kiind.nl. Al een tijd lees ik Kiind.nl, een online magazine over opvoeden, maar dan net anders, bewuster, eerlijker, groener, met meer verbinding.

Al snel kreeg ik antwoord en ik mocht twee proef teksten sturen, oef, wat een opgaaf. Zou ik nieuwe teksten schrijven of in mijn archief gaan graven? Dat laatste werd het, twee teksten uit het verleden. Mijn man en zus lazen mee, corrigeerde waar nodig spellingsfouten, commentaar op de stijl negeerde ik, dit is mijn manier van schrijven en daarop wil ik uitgekozen worden.

Het was even stil na het versturen van de teksten, ik wachtte geduldig af, met een lichte spanning in mijn buik. Zou het, zouden ze het leuk vinden, of niet goed genoeg. Toen kwam vandaag het verlossende mailtje:

Ben je dan nog steeds geïnteresseerd? 🙂 Zo ja, dan ben je zeker welkom om eens iets voor Kiind te schrijven.

Whaaaa, ik ben de hemel te rijk, ik ga van schrijven meer dan mijn hobby maken en daar ben ik heel gelukkig en dankbaar voor.