Bevallen

Een jaar geleden, bijna, werd Kaat geboren. Het was een wonderlijke bevalling. Ze was ruim overtijd, 3 december was ze uitgerekend en op 13 december mocht ik bij de gynaecoloog komen, het was een donderdag. De CTG die werd gemaakt was goed, volgens de echografiste had ik nog genoeg vruchtwater. De gynaecoloog voelde en constateerde 3 cm ontsluiting, maar dat kreeg je cadeau bij de vierde en we spraken af als de baby er maandag nog niet was in te gaan leiden.

Prima, ik ben toen met een gerust hart naar huis gegaan. De hele dag ging prima, de kinderen waren gezellig, Ronald moest draaien dus zou rond twaalven thuis komen. Ik voelde wel wat onrust in mijn buik, maar niet onrustiger dan de afgelopen dagen. Toen ik Toon borstvoeding ging geven, voelde ik opeens iets wat serieuzer was. Ik dacht nog: ach mannetje, misschien moet je vanaf morgen wel de borst delen.

Toen iedereen in bed lag ben ik gaan douchen en in bed gaan liggen en ben ik gaan klokken, maar er wat geen regelmaat in en het was meer dan dragelijk. Ronald kwam om 00:30 thuis en ik vertelde dat het wel serieuzer was, maar dat het nog wel lang zou duren en dat hij nog wel even kon gaan slapen. Hij liep naar beneden om de hond uit te gaan laten en toen kwamen ze: heftig, pijnlijk, niet te stoppen of weg te puffen en met nauwelijks pauze ertussen, ik ging van zijn 1 naar zijn 5 in volle vaart.

Toen Ronald terugkwam heb ik meteen gezegd dat hij ziekenhuis en oma  moest bellen. We moesten naar het ziekenhuis en snel. Ik kon nauwelijks in de auto komen, had geen tijd tussen weeën door om op adem te komen. We vertrokken om tien over half 2 en om tien voor twee waren we op de verloskamer, waar ik bij binnenkomst schreeuwde dat ik pijnstilling wilde en wel nu! Ik moest eerst gaan liggen zodat de verloskundige kon kijken, dat wilde ik niet en ik wilde mijn broek niet uittrekken, ik wilde niet meewerken. De verpleegkundige hielp me toen (hardhandig) bij het voldoen van deze opdrachten en de verloskundige constateerde 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen en daar kon mijn hoofd niet bij. Gaat persen, maar de bevalling was net begonnen? 10 cm, dat kon helemaal niet. De verloskundige zei: Pak je benen, kin op je borst en meepersen, je kan dit, je hoeft het niet meer tegen te houden. Om tien minuten over twee werd onze dochter geboren en niet zoals bij Bente en Toon, eerst het hoofdje en toen bij een volgende perswee het lijfje, maar in een keer, en meteen op mijn borst. Ik was verbaasd, verwonderd, in totale verwarring, en huilde terwijl ik mijn dochter dicht bij me hield.

Omdat Kaat na deze bevalling zo ziek is geworden heb ik dit bevallingsverhaal aan bijna niemand vertelt, er was geen tijd voor, er was geen vraag naar zoals in een gewone kraamtijd. Ik heb dat gemist, een bevallingsverhaal vertellen is hem ook telkens opnieuw beleven en zo verwerken. Nu, dan nog maar een keertje op mij weblog. Mijn mooie, snelle bevalling van mijn mooie, snelle Kaat.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s