Verdriet

Ik geloof niet dat ik de angst, het verdriet en de paniek ooit zal vergeten van de dagen na Kaat’s geboorte. Het is en blijft een gevoel wat ik zonder veel moeite op kan roepen. Zeker nu het een jaar geleden is.

20131215-194547.jpg

Het einde

Vorig jaar deze tijd zat ik met een hele dikke buik om mijn dochter te wachten, 10 dagen overtijd en niets wees erop dat ze snel zou komen. Ik kon toen nog niet weten dat ik die nacht mijn dochter in mijn armen zou hebben.

En precies deze tijd ben ik bezig met sterilisatie, de mijne. Ik heb een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog op 22 januari en dan is het voorbij. Dan kan ik (drie maanden later) geen kinderen meer krijgen. En ik heb er vier, ik ben echt voorzien. Ik zou er ook echt geen vijfde bij willen hebben, maar toch is het een afsluiting van iets. Ik ben zo graag zwanger, ik ben dol op het leven in mijn buik, op de schopjes, de hik, de schoonheid van een zwangere buik.

De spanning en opwinding van de eerst wee, het baren, het nieuwe leven op je buik en aan de borst. Maar het is goed geweest, we nemen er afscheid van. dr. Bon die de zwangerschap van Mout heeft begeleid en haar met een keizersnee ter wereld heeft gebracht mag het letterlijk afsluiten. Het is goed zo.

Dragen

Ik draag mijn kinderen, dicht bij het hart en op vellige hoogte. Toon heb ik veel gedragen en draag ik nog wel eens, Kaat ziet eigenlijk alleen de wandelwagen als ze bij oma is.

En dat dragen doe ik op mijn rug, in een lange doek, in een voorgevormde drager of in een mai tai. En dat is knap verslavend. Waar ik altijd dacht dat je aan twee doeken wel genoeg hebt, heb ik nu vijf doeken, een mei tai en een voorgevormde drager. En ik ben nu aan het dubben of ik nog een drager wil voor Toon.

Niet dat Toon nog veel wordt gedragen, maar als we echt een dag weggaan of op vakantie. En natuurlijk is het eigenlijk onzin. Hij kan dan ook op de nek van Ronald, of misschien zelfs nog wel in de voorgevormde drager die ik nu heb. Het is eigenlijk voor de heb, en de heb is best wel duur. 

Maar hij is wel heel erg mooi en hij schijnt ook heerlijk te dragen, maar nee, onzin, ik zet het van me af. (echt, echt, echt)

 

Image

Bevallen

Een jaar geleden, bijna, werd Kaat geboren. Het was een wonderlijke bevalling. Ze was ruim overtijd, 3 december was ze uitgerekend en op 13 december mocht ik bij de gynaecoloog komen, het was een donderdag. De CTG die werd gemaakt was goed, volgens de echografiste had ik nog genoeg vruchtwater. De gynaecoloog voelde en constateerde 3 cm ontsluiting, maar dat kreeg je cadeau bij de vierde en we spraken af als de baby er maandag nog niet was in te gaan leiden.

Prima, ik ben toen met een gerust hart naar huis gegaan. De hele dag ging prima, de kinderen waren gezellig, Ronald moest draaien dus zou rond twaalven thuis komen. Ik voelde wel wat onrust in mijn buik, maar niet onrustiger dan de afgelopen dagen. Toen ik Toon borstvoeding ging geven, voelde ik opeens iets wat serieuzer was. Ik dacht nog: ach mannetje, misschien moet je vanaf morgen wel de borst delen.

Toen iedereen in bed lag ben ik gaan douchen en in bed gaan liggen en ben ik gaan klokken, maar er wat geen regelmaat in en het was meer dan dragelijk. Ronald kwam om 00:30 thuis en ik vertelde dat het wel serieuzer was, maar dat het nog wel lang zou duren en dat hij nog wel even kon gaan slapen. Hij liep naar beneden om de hond uit te gaan laten en toen kwamen ze: heftig, pijnlijk, niet te stoppen of weg te puffen en met nauwelijks pauze ertussen, ik ging van zijn 1 naar zijn 5 in volle vaart.

Toen Ronald terugkwam heb ik meteen gezegd dat hij ziekenhuis en oma  moest bellen. We moesten naar het ziekenhuis en snel. Ik kon nauwelijks in de auto komen, had geen tijd tussen weeën door om op adem te komen. We vertrokken om tien over half 2 en om tien voor twee waren we op de verloskamer, waar ik bij binnenkomst schreeuwde dat ik pijnstilling wilde en wel nu! Ik moest eerst gaan liggen zodat de verloskundige kon kijken, dat wilde ik niet en ik wilde mijn broek niet uittrekken, ik wilde niet meewerken. De verpleegkundige hielp me toen (hardhandig) bij het voldoen van deze opdrachten en de verloskundige constateerde 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen en daar kon mijn hoofd niet bij. Gaat persen, maar de bevalling was net begonnen? 10 cm, dat kon helemaal niet. De verloskundige zei: Pak je benen, kin op je borst en meepersen, je kan dit, je hoeft het niet meer tegen te houden. Om tien minuten over twee werd onze dochter geboren en niet zoals bij Bente en Toon, eerst het hoofdje en toen bij een volgende perswee het lijfje, maar in een keer, en meteen op mijn borst. Ik was verbaasd, verwonderd, in totale verwarring, en huilde terwijl ik mijn dochter dicht bij me hield.

Omdat Kaat na deze bevalling zo ziek is geworden heb ik dit bevallingsverhaal aan bijna niemand vertelt, er was geen tijd voor, er was geen vraag naar zoals in een gewone kraamtijd. Ik heb dat gemist, een bevallingsverhaal vertellen is hem ook telkens opnieuw beleven en zo verwerken. Nu, dan nog maar een keertje op mij weblog. Mijn mooie, snelle bevalling van mijn mooie, snelle Kaat.

 

Dame Piet

Dame Piet

Dit is ons nieuwe gezinslid, onze nieuwe hond. Een dame met de welklinkende naam Piet. Ze hebben haar vanmorgen opgehaald. Ze snuffelt wat rond, slaapt veel, weet niet precies wat ze buiten moet doen, maar heeft nog niet in huis geplast.
We zijn heel blij dat ze er is, en blij dat ze de komende jaren ons gezin zal verrijken.

Antroposofie en het kind

De week blog ik op http://www.antroposofiekind.nl, elke dag vertel ik over wie ik ben en hoe ik dat ben geworden, hoe mijn gezin in elkaar zit en hoe wij het allemaal doen thuis. Heerlijk om te schrijven en om gelezen te worden.

Ik heb het gemist en pak het dus weer op. Zeker nu de kleintjes alweer wat groter zijn (3, en bijna 1) heb ik weer wat meer tijd voor mezelf en voor deze uit de hand gelopen hobby, want bloggen doe ik al zo lang. De frequentie verschilt nogal en ik ben de blog een tijd kwijt geweest, maar in deze blog ligt ook een stukje van mij en ik kan er nog veel meer stukjes van mezelf in stoppen.

De antroposofie brengt me veel, maar dit cadeautje, dat het me weer zou wijzen op een van mijn passies, die had ik niet aan zien komen…bedankt.

De Sint

Het is weer zover, hij is weer in het land en hoe anders is het nu. Twee grote meiden die het geheim kennen en een zoon die er met volle teugen van geniet, de hele dag liedjes zingt, gesprekken heeft met de luisterpiet, maar toch terugdeinst achter moeders ‘rokken’ als hij Sint of Piet in levende lijve tegenkomt.
Kleine Kaat ontgaat het allemaal, zij weet van geen Sint of Piet, zij weet niet van cadeautjes of schoenen zetten.
Mout en Bente doen vol overgave mee, zingen met Toon bij het zetten van de schoen, hebben cadeau’s gekocht voor in de zak. Dit jaar zal ik meer krijgen dan de zelfgekochte twee cadeau’s (dat is incl. de chocolade letter)
Ik heb zin in morgen, mijn moeder maakt heerlijke soep. We beginnen vroeg en dan zwaaien we hem weer uit:

De Sint slaapt en het paard slaapt en de pieten twee aan twee. Maar de stoombootkapitein piet stuurt de stoomboot over zee.