Poging 435

Afgelopen vrijdag was mijn date met mijn oude grote liefde uit Rome. Ik vertrok met de trein naar de grote stad (plattelandsmeisje op stap) en op het perron herkende we elkaar. We zijn gaan eten in een erg slecht italiaans restaurant en binnen no-time kwam het fotoboek van Rome op tafel. Wat leuk om de chaos van die dagen te zien, om Rome te zien door die ogen van 11 jaar geleden. Ook zal ik foto’s van mijzelf, erg veel slanker, brandweerwagenrood haar en  behoorlijke sexy. Grappig, het lijkt een mensenleven geleden.

 

De klik was er nog steeds tussen ons, we begrepen allebei waarom we het zo leuk hadden gehad in Rome. Hij is nog steeds de Februaristaker van toen, 11 jaar ouder, samenwonend en nu vader. Het was een goede avond, hij bracht me naar het station en daar namen we afscheid, allebei weer over naar 2012 en ons eigen leventje.

 

Eenmaal thuis overdacht ik de avond en bleef vooral steken op de foto’s die ik van mezelf had gezien. Ik was bijna vergeten dat onder al die extra kilo’s een hele mooie vrouw schuilgaat. Die moet maar weer eens tevoorschijn komen, dus poging 435 is van start gegaan, de Weight Watchers online gaan me helpen en de eerste dagen zijn goed verlopen. Dan blijkt maar weer dat als het knopje echt om gaat het eigen helemaal niet zo moeilijk is.

 

Eerste maar eens de eerste 5% eraf, en daar naar 10% en dan enz. enz. totdat ik weer lekker in mijn vel zit en ik weer een tikkeltje lijk op dat meisje in Rome, dan natuurlijk 12 jaar ouder en drie kinderen rijker.

Geluk

Ik heb MS, dat is algemeen bekend. Ik ben niet persoonlijk bekend met andere ziektes en al helemaal niet met kanker. Natuurlijk ken ik de ziekte met de grote K van mijn omgeving, vrienden van mijn ouders, koorleden, de zoon van een buurvrouw en nu maar al te dichtbij de juf van mijn dochter, een mooi mens die ik heel erg hoog heb zitten.

 

Op Facebook las ik van een moeder, wier zoon kanker heeft, dat geluk in 2012 ver te zoeken zou zijn en ik begrijp haar verslagenheid, maar ik hoop zo dat zij in de fase die eraan komt, plek zal houden voor geluk. Alle patiënten die moeten vechten tegen een ziekte kennen de verslagenheid, het grote verdriet, de pijn en de kracht die het gevecht kost, maar daarnaast moet er altijd plek zijn voor lol, lachen, humor, positiviteit en geluk.

 

Het is mijn stellige overtuiging dat dit bijdraagt aan herstel, of aan het draagbaar maken van een ziekte zoals in mijn geval. Blijf dus vooral de lichte kant zien, de randjes goud al zijn ze nog zo dun. Als je niet meer op zoek gaat naar de gouden randjes, wordt het leven heel erg donker en in het donker kan niets groeien.

Consultatie bureau arts

Vanmorgen, na een onrustige nacht, sta ik met Toon bij het consultatiebureau. In de veronderstelling dat hij gewogen en gemeten gaat worden begin ik hem uit te kleden. De dame achter het bureau, zegt onverschillig, alleen armen ontbloten, hij krijgt bij dit bezoek alleen prikken.

 

Eenmaal binnen bij de arts spreek ik mijn verbazing uit. De arts vertelt over bezuinigingen en dat ook zij er verre van blij mee is. Ik krijg een klachten formulier mee: “klaag vooral dan draaien ze het misschien terug”.

 

De arts en haar assistente zetten tegelijk in beiden armen een naald en Toon begint onbedaarlijk te huilen. Ik loop met hem naar de wachtruimte en geef hem als troost mijn borst en hij hapt nog huilend aan. De arts komt nog even naar buiten lopen en ziet mij mijn dreumes voeden en zegt: er is geen betere troost. Mijn consultatiebureau arts is een hele goede!