bijzonder

26 juni 2006 plaatste ik een berichtje bij een zekere Mark van der Heijden op Hyves.

 

In 2000 was ik met heel veel Nederlandse jongeren op de RK jongeren dagen in Rome, net verloofd, net gediagnostiseerd met MS en eigenlijk best wel in de war. En daar kwam ik Mark tegen en viel hard en diep voor deze jongen, een week hebben we om elkaar heen gedraaid, gepraat tot diep in de nacht, allebei onze verwarring uitgesproken, hij had net een vriendinnetje en ik wilde net gaan trouwen met de man waar ik zo van hield. En toch vielen we allebei als een blok voor elkaar. We liepen door Rome, praten, waren samen stil, huilde en gingen uiteindelijk uit elkaar, hij naar Amsterdam-Noord en ik eerst terug naar Baarn en daarna bij mijn zus op een zolderkamertje in Amsterdam.

 

We hebben elkaar nooit meer gezien, ik heb drie maanden nagedacht, langzaam maar zeker de draad weer opgepakt met Ronald, ging in therapie, praten over de impact die deze ziekte had op mijn leven en op 23 november 2001 trouwde ik met Ronald, en samen bouwde we een mooi leven op, kregen drie kinderen. We zijn gelukkig.

 

Eergisteren kreeg ik reactie van die Mark op mijn geplaatste bericht op Hyves en het bleek diezelfde Mark te zijn. Het is grappig om te merken dat die week, ook op hem, een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. We weten allebei nog veel van deze week en dragen elkaar een warm hart toe. We hebben duidelijk veel te bespreken en hebben al heel wat mailtje heen en weer gestuurd. Hij heeft nog foto’s, ik heb nog contact met een andere jongen die mee was. We zullen elkaar binnenkort ontmoeten, ik neem Pieter mee en hij de foto’s.

 

Hij is nog samen met het meisje waar hij toen net verkering mee had en heeft twee jongetjes, woont nog in Amsterdam en is gelukkig.

Een enorm Memories gevoel, alleen miste Anita Witzier…

Onrust

Ik heb onrust in mijn lijf, ik wil anders, meer, verder, groter, spannender,indrukwekkender en meeslepender. In bed kan ik er over fantaseren, en als ik dan kom op het praktische punt: hoe maak ik dat waar? stokt het.
Ik kan niet een grote meeslepende carriere beginnen, ik heb MS, dat werkt wat dat betreft redelijk verlammend. Ik ben een man getrouwt met een fantastische carierre maar niet een die internationaal zou kunnen gaan. Geen mooie baan in New York, een spetterende functie in Londen, geen zonovergoten job in Californië.
Dan verhuizen naar een uithoek van Nederland waar we voor hetzelfde bedrag waar we hier een rijtjeshuis hebben daar een boerderij kunnen kopen. Nee, helaas, mijn man zit vast aan Hilversum, het omroepwereldje is niet zo groot.
Een vierde kindje lijkt me heerlijk, een even aantal, een maatje voor Toon, maar ook dat loopt stuk op geld, ruimte en de inzet van manlief.
En zo blijft die onrust, die onrust waar ik niets mee kan, die niet wordt beantwoord en die ik niet kan kanaliseren op iets….AAAARRRGGGHHHH

Hoofd leegmaken

Al jaren en jaren gebruik ik deze log om mijn hoofd leeg te maken, om mijn gedachten op een rijtje te krijgen en om mijn woorden een plek te geven.

Een tijd heb ik het niet gedaan, simpelweg omdat mijn blog weg was, als vermist opgegeven, door mij als verloren beschouwd. Ik dacht dat ik wel genoeg zou hebben aan Facebook en Twitter. Maar toch op verloren momenten merkte ik dat ik het gekonkel met zinnen miste, het mooi formuleren waar je bij Twitter simpelweg niet genoeg tekens voor hebt. Gelukkig, mijn log kwam boven water, ik mag weer.

En dan is een onderwerp in mijn hoofd wat ik niet aan het ‘papier’ kan en wil toevertrouwen, waar ik over wil praten, een ander zijn menig over wil vragen, maar dat kan (nog) niet op deze blog. Deze bewaar ik nog even voor het gewillige oor van een vriendin…

To be continued

Het laatste jaar

Vanavond hebben de kinderen voor de laatste keer dit jaar hun schoen gezet. Ik vind het welletjes, maandag komt Sinterklaas op school en dan die avond pakjesavond.

Mout is negen jaar en is dit jaar weer gelovend door gekomen en volgend jaar gaat ze naar de bovenbouw. Ergens in de zomer ga ik haar vertellen dat Sinterklaas niet echt is, dat het allemaal een grote grap is. Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren.

En dan is de vraag, zal Bente van 8 volgend jaar nog geloven? Zij was degene die vrijdagavond vroeg waarom die stem van Marc-Marie Huijbregts zoveel op die van de Sorrypiet leek.

Het maakt het feest volgend jaar heel anders, daarom zal ik deze pakjesavond extra genieten, de video en fotocamera in de aanslag houden en vooral kijken, kijken, genieten en alles in me opnemen…