Ander leven

Vanmorgen om 5 uur spuugde een klein mannetje over me heen in bed, dat deed hij om 6 uur nog een keer en om kwart over 6 zaten we in bad. Om half zeven was het bed afgehaald en in de wasmachine met flink veel wasmiddel en wasverzachter.

Om 8 uur zat ik in de auto naar school om de meiden weg te brengen en in de auto viel Toon in slaap en daar ligt hij nu nog steeds te slapen, onder mijn toeziend oog.

Morgen zijn Ronald en ik tien jaar getrouwd. En als ik dan kijk naar zo’n start van een ochtend…wat is er veel veranderd! Wat ben ik een ander mens geworden, moeder van drie (3!) kinderen, ik rook niet meer, ik dronk al weinig, maar nu helemaal niet meer, ik kon fantastisch uitslapen, maar ik denk zelf dat als ik het zou mogen ik het niet meer zou kunnen. Alle dagen staan in het teken van de kinderen, school, voetbal, paardrijden, toneel, verjaardagen en Sinterklaas. Ik vind het heerlijk, ook al wordt het me wel eens teveel.

Gisteravond lag ik om half 8 in bed omdat ik niet meer op mijn benen kon staan, een vooruitziende blik misschien wel. Toch houdt mijn MS zich koest, zoals ik mijn MS graag zie. Elke dag slapen, vroeg naar bed en geen hele gekke dingen doen werpt zijn vruchten af.

Maar al met al, als je het leven van nu naast het leven van 10 jaar geleden legt, is het een wereld van verschil, maar het is een verschil waar ik heel erg blij mee ben.

 

De tijd gaat zo snel

Vorig jaar 31 oktober beviel ik van een gezonde jongen, Toon. 4140 gram schoon aan de haak en helemaal in optima forma.

Een jaar geleden, een jaar waarin zo’n kleine hulpeloze baby die slaapt, drinkt, huilt en poept en plast gaat naar een dreumes die kruipt, loopt, eet, drinkt, kletst, lacht, speelt en een eigen willetje heeft. De natuur is werkelijk wonderbaarlijk.

En natuurlijk ben ik me ervan bewust dat elk kind deze ontwikkelijk doormaakt, OK, bijna elk kind. Dat mijn zoon geen uitzondering is op de regel en dat alle kinderen al deze dingen gaan kunnen, is het niet nu dan wel over een paar maanden. Toch ben ik trots en verwonderd dat het elke keer weer gebeurt.

Ik geniet ervan, maak foto’s en filpjes, kijk, kijk en kijk naar dit kleine mannetje. De volgende keer dat ik kijk is hij groot…zo snel gaat het.

 

mseefje

Alles is er nog, alle teksten van de afgelopen jaren, alle foto’s en afbeeldingen die ik ooit heb toegevoegd. Maanden heeft het geduurd, mijn weblog wat in cyberspace verloren gegaan, ik had de moed al zo’n beetje opgegeven… Vandaag probeerde ik het zomaar, voor nostalgische redenen nog een keer, en daar was hij! Mijn eigen oude vertrouwde weblog terug.

Nu is de taak voor mij om me af en toe van twitter en facebook te verwijderen, teksten te maken die langer zijn dan twee, drie zinnen en kijken of ik de mensheid nog wat nuttigs te melden heb. Ik heb er zin in.

Ik zal laten zien dat mijn leven meer behelst dan 140 tekens

 

Wauw

Ik moet er heel erg aan wennen, en ik moet nog van alles veranderen aan mijn lay-out, maar mijn blog is boven water.

Ik ben nu aan het werk, dus kan niet alles bekijken, is alles terug, zijn al mijn foto’s bewaard gebleven, hoe zorg ik dat mijn web-log weer mooi, leuk en mij wordt? Kortom ik hem nog een hoop werk te doen, maar I’m back!!