Wonder

Anderhalf jaar geleden toen R en ik net de draadjes van ons huwelijk weer stevig aan elkaar hadden geknoopt, hadden vergeven en bereid waren te vergeten, gebeurde er een klein wonder, ik raakte zwanger. Veel te snel, nauwelijks echt gepland, maar heel erg welkom in een huis en een huwelijk waar de liefde eindelijk op de eerste plaats kwam.
Na 6 weken gingen we naar het ziekenhuis voor een termijnecho, geen hartactie, een week later ook niet en toen drong het tot ons door dat dit kindje er niet zou komen. Mijn lijf ontkende dat in alle toonaarden, maakte actief HCG aan en liet het vruchtje niet los. Met een curettage is het vruchtje toen weggehaald, een enorm verdriet wat ik ongelooflijk had onderschat.

Maar ja, dat lijf was helemaal niet klaar om te accepteren dat het een lege baarmoeder had, dus lang heeft het geduurd voordat ik überhaupt ongesteld werd. En die wens die er bij mij altijd na ons tweede kind sterk was geweest, was alleen maar groter geworden na deze zwangerschap, dus moest en zou er snel een volgende zwangerschap komen. Maar dat bleef uit, na de eerste maanden vrolijk te hebben gevreeen op de data en tijden die wij leuk vonden werd het vrijen op de klok, wanneer is mijn eisprong? Hoelang ben ik dan vruchtbaar? Anyway de kinderwens had ondertussen monsterachtige proporties aangenomen, R en zeker ik leefden in periodes van twee weken…ongesteld, dan twee weken later de eisprong en dan twee weken later, verdomme…weer ongesteld.

Zo ging er anderhalf jaar voorbij toen wij ons, met opgeheven hoofd, maar het moed in onze schoenen, naar de gynaecoloog begaven. Daar aangekomen werd het traject uitgezet van bloed prikken, testen op vruchtbaarheid en al die andere testen die daarbij horen. Dat was op een maandag en low and behold, vrijdag zat ik op de bank naast R met een positieve zwangerschapstest. Ze zeggen wel eens: The mind plays funny tricks on you, nou ik kan je vertellen je lijf kan er ook wat van.

Ondertussen heb ik 4 echo’s gehad, waarop we vier keer een prachtig krachtig hartje hebben gezien en gehoord. Ik ben 10 weken onderweg en de datum dat nummer drie zich (waarschijnlijk) aanmeld in ons leven is 31 oktober 2010. Natuurlijk weet ik dat we er nog niet zijn en dat niets zekerheid geeft, dat ik pas over 30 weken echt opgelucht adem kan halen als ik een gezonde baby in mijn armen houdt. Maar vooralsnog quote ik graag de gynaecoloog: Het is hier (doelend op de afdeling gynaecologie) net Lourdes. Ik heb een wondertje in mijn buik.

Foutus_10_weken_4

Wonder

Anderhalf jaar geleden toen R en ik net de draadjes van ons huwelijk weer stevig aan elkaar hadden geknoopt, hadden vergeven en bereid waren te vergeten, gebeurde er een klein wonder, ik raakte zwanger. Veel te snel, nauwelijks echt gepland, maar heel erg welkom in een huis en een huwelijk waar de liefde eindelijk op de eerste plaats kwam.
Na 6 weken gingen we naar het ziekenhuis voor een termijnecho, geen hartactie, een week later ook niet en toen drong het tot ons door dat dit kindje er niet zou komen. Mijn lijf ontkende dat in alle toonaarden, maakte actief HCG aan en liet het vruchtje niet los. Met een curettage is het vruchtje toen weggehaald, een enorm verdriet wat ik ongelooflijk had onderschat.

Maar ja, dat lijf was helemaal niet klaar om te accepteren dat het een lege baarmoeder had, dus lang heeft het geduurd voordat ik überhaupt ongesteld werd. En die wens die er bij mij altijd na ons tweede kind sterk was geweest, was alleen maar groter geworden na deze zwangerschap, dus moest en zou er snel een volgende zwangerschap komen. Maar dat bleef uit, na de eerste maanden vrolijk te hebben gevreeen op de data en tijden die wij leuk vonden werd het vrijen op de klok, wanneer is mijn eisprong? Hoelang ben ik dan vruchtbaar? Anyway de kinderwens had ondertussen monsterachtige proporties aangenomen, R en zeker ik leefden in periodes van twee weken…ongesteld, dan twee weken later de eisprong en dan twee weken later, verdomme…weer ongesteld.

Zo ging er anderhalf jaar voorbij toen wij ons, met opgeheven hoofd, maar het moed in onze schoenen, naar de gynaecoloog begaven. Daar aangekomen werd het traject uitgezet van bloed prikken, testen op vruchtbaarheid en al die andere testen die daarbij horen. Dat was op een maandag en low and behold, vrijdag zat ik op de bank naast R met een positieve zwangerschapstest. Ze zeggen wel eens: The mind plays funny tricks on you, nou ik kan je vertellen je lijf kan er ook wat van.

Ondertussen heb ik 4 echo’s gehad, waarop we vier keer een prachtig krachtig hartje hebben gezien en gehoord. Ik ben 10 weken onderweg en de datum dat nummer drie zich (waarschijnlijk) aanmeld in ons leven is 31 oktober 2010. Natuurlijk weet ik dat we er nog niet zijn en dat niets zekerheid geeft, dat ik pas over 30 weken echt opgelucht adem kan halen als ik een gezonde baby in mijn armen houdt. Maar vooralsnog quote ik graag de gynaecoloog: Het is hier (doelend op de afdeling gynaecologie) net Lourdes. Ik heb een wondertje in mijn buik.

Foutus_10_weken_4

Herman van Veen – Vaders

Een kindje dragen,
negen maanden, dag en nacht,
is dat niet zwaar?
Ik heb horen zeggen
dat dat zeer doet,
zalig zeer doet,
is dat waar?
Zo’n klein kindje voelen groeien
zomaar diep onder je vel,

ach, wat weten vader weinig.
Voor een vader is het kinderspel.
ach, wat weten vader weinig.
Voor een vader is het kinderspel.

Een kindje wiegen,
is dat lastig
een papje koken,
hoe doe je dat?
Hoe leer je zo’n kind
in het potje plassen?
En hoe zet je zo’n kind
in bad?
Het heeft al weer
een snotterbel
en zijn pamper is kletsnat

Heeft het dorst of heeft het honger,
of is het moe,
hoe weet je dat?
Heeft het dorst of heeft het honger,
of is het moe,
hoe weet je dat?

Wil het melk
of wil het water,
een appel,
een peer
of een stukje brood?
Van waar komen nu
plots die traantjes
en wat zijn die billen rood.

Vader moet nog zoveel leren.
Kom, neem dat kind
maar op je schoot.

Wieg het zachtjes in je armen.
Voor je het weet
is het kindje groot.
Wieg het zachtjes in je armen.
Voor je het weet
is het kindje groot

Herman van Veen – Vaders

Een kindje dragen,
negen maanden, dag en nacht,
is dat niet zwaar?
Ik heb horen zeggen
dat dat zeer doet,
zalig zeer doet,
is dat waar?
Zo’n klein kindje voelen groeien
zomaar diep onder je vel,

ach, wat weten vader weinig.
Voor een vader is het kinderspel.
ach, wat weten vader weinig.
Voor een vader is het kinderspel.

Een kindje wiegen,
is dat lastig
een papje koken,
hoe doe je dat?
Hoe leer je zo’n kind
in het potje plassen?
En hoe zet je zo’n kind
in bad?
Het heeft al weer
een snotterbel
en zijn pamper is kletsnat

Heeft het dorst of heeft het honger,
of is het moe,
hoe weet je dat?
Heeft het dorst of heeft het honger,
of is het moe,
hoe weet je dat?

Wil het melk
of wil het water,
een appel,
een peer
of een stukje brood?
Van waar komen nu
plots die traantjes
en wat zijn die billen rood.

Vader moet nog zoveel leren.
Kom, neem dat kind
maar op je schoot.

Wieg het zachtjes in je armen.
Voor je het weet
is het kindje groot.
Wieg het zachtjes in je armen.
Voor je het weet
is het kindje groot