Anorexia versus Obesitas

Een tijd geleden heb ik een documentaire over anorexia gezien, Vel over probleem. Meisjes die allemaal verschillende redenen hadden om zo weinig of niets te eten dat zij zo tot een schim van zichzelf waren verworden. Ik herkende me soms in het verdriet van die meisjes, alhoewel ik nooit overwogen heb met eten te stoppen, ik ben juist gaan eten.

Deze meisjes werden in deze documentaire gevolgd, van kliniek, naar dokter, naar psycholoog en psychiater. Deze meisje hebben namelijk een ziekte die anorexia of bolimia heet. Als niet eten een ziekte is, is dan ongezond en structureel teveel eten niet ook een ziekte? Als Anorexia een ziekte is, is Obestias dat dan niet ook?

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb een ongezonde relatie met eten. Daar zit meer achter dan een slecht doorzettingvermogen, daar zit een trauma achter die in het verleden ligt waardoor ik een patroon heb ontwikkeld om mezelf te belonen, te beschermen en af te schermen met eten. Juist daarom wordt Obesitas ook steeds vaker aangepakt met niet alleen een dieet maar ook met een psycholoog en een fysiotherapeut.

Tot mijn verbazing las ik laatst op internet dat KLM een obesitax wil invoeren, mensen met een extreem overgewicht moeten meer gaan betalen als ze niet in een stoel passen. Zou je dan ook minder hoeven te betalen als je maar een halve stoel inneemt?

Als we Obestias nou eens gaan behandelen als een ziekte en het serieus aanpakken, net zo serieus als Anorexia of Bolimia, misschien worden er dan minder mensen obees dik en kunnen mensen die obees dik zijn adequaat worden geholpen….

Anorexia versus Obesitas

Een tijd geleden heb ik een documentaire over anorexia gezien, Vel over probleem. Meisjes die allemaal verschillende redenen hadden om zo weinig of niets te eten dat zij zo tot een schim van zichzelf waren verworden. Ik herkende me soms in het verdriet van die meisjes, alhoewel ik nooit overwogen heb met eten te stoppen, ik ben juist gaan eten.

Deze meisjes werden in deze documentaire gevolgd, van kliniek, naar dokter, naar psycholoog en psychiater. Deze meisje hebben namelijk een ziekte die anorexia of bolimia heet. Als niet eten een ziekte is, is dan ongezond en structureel teveel eten niet ook een ziekte? Als Anorexia een ziekte is, is Obestias dat dan niet ook?

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb een ongezonde relatie met eten. Daar zit meer achter dan een slecht doorzettingvermogen, daar zit een trauma achter die in het verleden ligt waardoor ik een patroon heb ontwikkeld om mezelf te belonen, te beschermen en af te schermen met eten. Juist daarom wordt Obesitas ook steeds vaker aangepakt met niet alleen een dieet maar ook met een psycholoog en een fysiotherapeut.

Tot mijn verbazing las ik laatst op internet dat KLM een obesitax wil invoeren, mensen met een extreem overgewicht moeten meer gaan betalen als ze niet in een stoel passen. Zou je dan ook minder hoeven te betalen als je maar een halve stoel inneemt?

Als we Obestias nou eens gaan behandelen als een ziekte en het serieus aanpakken, net zo serieus als Anorexia of Bolimia, misschien worden er dan minder mensen obees dik en kunnen mensen die obees dik zijn adequaat worden geholpen….

Domburg

Een aantal maanden ben ik er al niet geweest en dan trekt er iets aan me, ik moet even naar Domburg, ik moet even de zee zien, ik moet even het zand tegen mijn vel voelen.

Morgen ga ik weer naar Domburg om dat allemaal te doen en om even te aarden. Eerst een dagje alleen, heerlijk, even niets hoeven, niet moeten, niet sociaal zijn, even NIETS. Daarna komen twee vriendinnen die ik heel erg graag Domburg wil laten zien, ze komen maar kort, maar waarschijnlijk lang genoeg om te snappen wat ik met Domburg heb. Lang genoeg om zich te realiseren dat ze de volgende keer langer moeten blijven.

Ik zie het altijd als een cadeautje van mijn stiefmoeder, zij bracht Domburg in ons leven. Het was haar idee om daar samen met mijn vader een appartement te kopen. En ik geniet daar elke keer weer en ik ben haar er dankbaar voor. Voor het Domburg van  mij, maar ook voor het Domburg voor mijn kinderen. Op vakantie gaan naar verre en warme oorden is lekker, maar een weekje Domburg is minstends zo waardevol.

Domburg_golfbreker_2

Domburg

Een aantal maanden ben ik er al niet geweest en dan trekt er iets aan me, ik moet even naar Domburg, ik moet even de zee zien, ik moet even het zand tegen mijn vel voelen.

Morgen ga ik weer naar Domburg om dat allemaal te doen en om even te aarden. Eerst een dagje alleen, heerlijk, even niets hoeven, niet moeten, niet sociaal zijn, even NIETS. Daarna komen twee vriendinnen die ik heel erg graag Domburg wil laten zien, ze komen maar kort, maar waarschijnlijk lang genoeg om te snappen wat ik met Domburg heb. Lang genoeg om zich te realiseren dat ze de volgende keer langer moeten blijven.

Ik zie het altijd als een cadeautje van mijn stiefmoeder, zij bracht Domburg in ons leven. Het was haar idee om daar samen met mijn vader een appartement te kopen. En ik geniet daar elke keer weer en ik ben haar er dankbaar voor. Voor het Domburg van  mij, maar ook voor het Domburg voor mijn kinderen. Op vakantie gaan naar verre en warme oorden is lekker, maar een weekje Domburg is minstends zo waardevol.

Domburg_golfbreker_2

Schaatsen

Het is koud in Nederland, er staan files, de treinen rijden niet helemaal volgends de dienstregeling, vele auto’s hebben al schade door glijpartijen. Maar wij zijn te vinden op de schaatsbaan en hopen dat het nog heel erg lang en hard blijft vriezen. Het is heerlijk op de ijsbaan, standaard gaat de slee mee en de kinderen rijden vele rondjes op hun ijshockeyschaatsen, maar als verantwoordelijke moeder wil ik mijn kinderen natuurlijk ook leren schaatsen op noren, zodat ze ooit met lange slagen de elfstedentocht kunnen rijden.

Easy_gliderIk ben nu dus op zoek naar Easy Gliders van Zandstra, wat dat zijn, een nieuwe, hippe versie van de Friesche Doorlopers. Het zijn kunststof voorlopers van noren en je kan ze onder je schoenen binden. Op marktplaats speur ik op zoek naar betaalbare (goedkope) easy gliders, een beetje in de beurt.

En zo houdt de kou ons bezig, vandaag was de ijsbaan gesloten, hopelijk is hij morgen weer open, zodat we weer de middag op de schaatsbaan kunnen doorbrengen. Deze week blijft het in ieder geval behoorlijk vriezen, dus hopelijk kunnen mijn kinderen deze week nog de easy gliders uitproberen, een paar heb ik al op de kop getikt.

Schaatsen

Het is koud in Nederland, er staan files, de treinen rijden niet helemaal volgends de dienstregeling, vele auto’s hebben al schade door glijpartijen. Maar wij zijn te vinden op de schaatsbaan en hopen dat het nog heel erg lang en hard blijft vriezen. Het is heerlijk op de ijsbaan, standaard gaat de slee mee en de kinderen rijden vele rondjes op hun ijshockeyschaatsen, maar als verantwoordelijke moeder wil ik mijn kinderen natuurlijk ook leren schaatsen op noren, zodat ze ooit met lange slagen de elfstedentocht kunnen rijden.

Easy_gliderIk ben nu dus op zoek naar Easy Gliders van Zandstra, wat dat zijn, een nieuwe, hippe versie van de Friesche Doorlopers. Het zijn kunststof voorlopers van noren en je kan ze onder je schoenen binden. Op marktplaats speur ik op zoek naar betaalbare (goedkope) easy gliders, een beetje in de beurt.

En zo houdt de kou ons bezig, vandaag was de ijsbaan gesloten, hopelijk is hij morgen weer open, zodat we weer de middag op de schaatsbaan kunnen doorbrengen. Deze week blijft het in ieder geval behoorlijk vriezen, dus hopelijk kunnen mijn kinderen deze week nog de easy gliders uitproberen, een paar heb ik al op de kop getikt.

Vulpen

Bij een voornemen voor het bijhouden van dagboeken, horen in eerste instantie dagboeken. Die heb ik,  twee zwarte kleine handzame moleskin boekjes met daarin vele lege bladzijdes. Om daarin nou te gaan schrijven met een doodgewone ballpen, een bic of een pen die je ergens hebt gepikt gekregen met allerlei verschillende logo’s er op spreekt me nou helemaal niet aan.

Dus er is een vulpen gekomen, een mooie nieuwe vulpen, waarmee ik vele prachtige volzinnen over mijn leven kan schrijven, de mooie en de minder mooie momenten, mijn zorgen en gelukjes. Met een pen die glimmende zwarte inkt op het papier achterlaat, die langzaam opdroogt om nooit meer te verdwijnen.

Vulpen_6