Zeeland

Morgen vertrekken we voor het weekeind naar Domburg. Mijn vader werd 65 in April, mijn stiefmoeder wordt 60 in Oktober en da’s samen 125 en dat moet gevierd worden. Zij hebben al een jaar of tien een appartement in Domburg en dus wordt er regelmatig door alle kinderen en tegenwoordig kleinkinderen in Domburg vertoefd. Het is een favoriet stekje van ons allen geworden.
In Domburg gaan we dus een klein feestje vieren, zij in hun eigen appartement en wij gaan met z’n allen in de Stayokay. Dit is een kasteel waar je langs komt vlak voordat je Domburg inrijdt.
Ik ben mede met mijn stiefzusje Anne verantwoordelijk voor de organisatie. Het heeft niet heel erg veel voeten in de aarde gehad, maar je bent er toch zomaar druk mee. Zo ook nu, de avond voordat het weekeind begint heb ik al twee telefoongesprekken gevoerd, een document gelezen en bewerkt en de site van de Stayokay nogmaals bekeken voor nadere informatie.
Ik heb er heel veel zin in, ik hoop op stralend weer, ik hoop dat alles zo loopt zoals we het hebben bedacht en ik hoop dat iedereen zijn beste humeur meeneemt, dan zal ik dat ook doen.
Ik moet nog wel het een en ander doen, de tas nog inpakken, een aantal dingen uitprinten en een heleboel niet vergeten…het komt vast goed, en als het niet goed komt, is het ook goed…

Zeeland

Morgen vertrekken we voor het weekeind naar Domburg. Mijn vader werd 65 in April, mijn stiefmoeder wordt 60 in Oktober en da’s samen 125 en dat moet gevierd worden. Zij hebben al een jaar of tien een appartement in Domburg en dus wordt er regelmatig door alle kinderen en tegenwoordig kleinkinderen in Domburg vertoefd. Het is een favoriet stekje van ons allen geworden.
In Domburg gaan we dus een klein feestje vieren, zij in hun eigen appartement en wij gaan met z’n allen in de Stayokay. Dit is een kasteel waar je langs komt vlak voordat je Domburg inrijdt.
Ik ben mede met mijn stiefzusje Anne verantwoordelijk voor de organisatie. Het heeft niet heel erg veel voeten in de aarde gehad, maar je bent er toch zomaar druk mee. Zo ook nu, de avond voordat het weekeind begint heb ik al twee telefoongesprekken gevoerd, een document gelezen en bewerkt en de site van de Stayokay nogmaals bekeken voor nadere informatie.
Ik heb er heel veel zin in, ik hoop op stralend weer, ik hoop dat alles zo loopt zoals we het hebben bedacht en ik hoop dat iedereen zijn beste humeur meeneemt, dan zal ik dat ook doen.
Ik moet nog wel het een en ander doen, de tas nog inpakken, een aantal dingen uitprinten en een heleboel niet vergeten…het komt vast goed, en als het niet goed komt, is het ook goed…

Dik

Ik ben dik, zo daar staat het. Ik ben niet mollig of stevig, ik ben dik. Of ik daar last van heb? Ja, het is een eeuwig strijd in mijn dagelijks leven. Ik bekijk mezelf in etalageruiten, loop tijdens het uitlaten van de hond mijn buik in te houden en vergelijk mezelf met vrouwen die dikker, even dik of slank zijn.
Waarom ik er dan niets aan doe? Dat is nou net die moeilijke vraag die ik mezelf dagelijks stel waarop ik al vele antwoorden heb geformuleerd.
– Het is goed zoals het is (leugen)
– Ik heb het al zo vaak geprobeerd en ik eindig altijd weer op het punt waar ik ben begonnen (waar)
– Het valt allemaal wel mee (leugen)
– Het kost me allemaal teveel moeite, laat het maar (waar)

Feit is in ieder geval dat ik volgends mijn moeder diabetes aan het ontwikkelen ben en dat er iets moet gebeuren. Ja ok er moet iets gebeuren…maar pas als de vakantie voorbij is…en zo zal dit logje nog wel een staartje krijgen.

Portret_mollige_vrouw_3

Rusteloze geest versus een lui lichaam

Het gebeurt regelmatig dat ik ’s avonds laat in bed lig en briljante ingevingen krijg. Prachtige ideeën, mooie teksten, geweldige onderwerpen voor een log. De meest prachtige teksten voor kaarten die ik aan vriend en vijand zal sturen.
Maar ja, ik lig in bed, op de camping en die ene pen die ik heb meegenomen ligt ergens, maar waar. En dan moet ik mijn bed uit, over mijn dochter heen klimmen die aan mijn linkerzijde ligt, op zoek naar die pen en een blaadje om mijn briljante vondst op te schrijven…en daar ben ik dan te lui voor. Ik herhaal het idee menig maal in mijn hoofd in de hoop dat ik het niet zal vergeten, een hoop die vaak in de morgen geen werkelijkheid wordt. Dan staat me wel iets bij van een idee, maar waarover precies, en voor wie…geen idee.
Hierboven volgt een stukje wat me wel is bijgebleven…

Dik

Ik ben dik, zo daar staat het. Ik ben niet mollig of stevig, ik ben dik. Of ik daar last van heb? Ja, het is een eeuwig strijd in mijn dagelijks leven. Ik bekijk mezelf in etalageruiten, loop tijdens het uitlaten van de hond mijn buik in te houden en vergelijk mezelf met vrouwen die dikker, even dik of slank zijn.
Waarom ik er dan niets aan doe? Dat is nou net die moeilijke vraag die ik mezelf dagelijks stel waarop ik al vele antwoorden heb geformuleerd.
– Het is goed zoals het is (leugen)
– Ik heb het al zo vaak geprobeerd en ik eindig altijd weer op het punt waar ik ben begonnen (waar)
– Het valt allemaal wel mee (leugen)
– Het kost me allemaal teveel moeite, laat het maar (waar)

Feit is in ieder geval dat ik volgends mijn moeder diabetes aan het ontwikkelen ben en dat er iets moet gebeuren. Ja ok er moet iets gebeuren…maar pas als de vakantie voorbij is…en zo zal dit logje nog wel een staartje krijgen.

Portret_mollige_vrouw_3

Rusteloze geest versus een lui lichaam

Het gebeurt regelmatig dat ik ’s avonds laat in bed lig en briljante ingevingen krijg. Prachtige ideeën, mooie teksten, geweldige onderwerpen voor een log. De meest prachtige teksten voor kaarten die ik aan vriend en vijand zal sturen.
Maar ja, ik lig in bed, op de camping en die ene pen die ik heb meegenomen ligt ergens, maar waar. En dan moet ik mijn bed uit, over mijn dochter heen klimmen die aan mijn linkerzijde ligt, op zoek naar die pen en een blaadje om mijn briljante vondst op te schrijven…en daar ben ik dan te lui voor. Ik herhaal het idee menig maal in mijn hoofd in de hoop dat ik het niet zal vergeten, een hoop die vaak in de morgen geen werkelijkheid wordt. Dan staat me wel iets bij van een idee, maar waarover precies, en voor wie…geen idee.
Hierboven volgt een stukje wat me wel is bijgebleven…

Regen

Het is een mooie zomer geweest, met prachtige zonnige dagen, heerlijk op een stoeltje voor de caravan terwijl de kinderen in badpak in de zandbak speelde of over de camping fietsten. Nu bekruipt me het het gevoel dat Gerard Cox bezong in het liedje: ‘Het is weer voorbij die mooie zomer’. Het regent, niet heel hard maar wel met een gestage regelmaat. Alles is nat, de caravans op ons veldje liggen er verlaten bij.

Een vreemd soort melancholie bekruipt mij, de zomer is weer voorbij terwijl ik rationeel weet dat het niet waar is. Vandaag is nat, morgen beter en daarna gaat de zomer weer verder waar hij gisteren is opgehouden. Niets om je zorgen over te maken dus.
Meanwhile zit ik met vier kinderen te schuilen in de caravan, twee van mezelf en twee van een werkend vriendinnetje. Ze hebben hier zaterdag ook gepeeld en toen heb ik ze eigenlijk de hele dag niet gezien.

Het zal wel weer opklaren zoals elke bui in het leven weer opklaart. Bijna elke bui…