De laatste dagen

De laatste dagen van het schooljaar breken aan, dat zijn altijd rare weken waarop iedereen op zijn tandvlees loopt en nog heel veel moet gebeuren maar de rek er bij iedereen een beetje uit is.

En iedereen kijkt uit naar die zes heerlijke weken zomervakantie die ons als een soort oase uit de verte toeglinsert. Een oase van rust, zon, leuke dingen en vooral tijd. Soms blijkt na die zes weken zomervakantie dat die oase een luchtspiegeling was, omdat de zon weinig scheen, omdat de kinderen in de vakantie niet veranderen in die welopgevoede, gehoorzame engeltjes, en omdat het toch ook weer zo voorbij is.

Maar vooralsnog kijk ik met verlangen naar die glinstering, om me alvast te wentelen in het idee van rust, zon, leuke dingen en vooral heel veel tijd.

De laatste dagen

De laatste dagen van het schooljaar breken aan, dat zijn altijd rare weken waarop iedereen op zijn tandvlees loopt en nog heel veel moet gebeuren maar de rek er bij iedereen een beetje uit is.

En iedereen kijkt uit naar die zes heerlijke weken zomervakantie die ons als een soort oase uit de verte toeglinsert. Een oase van rust, zon, leuke dingen en vooral tijd. Soms blijkt na die zes weken zomervakantie dat die oase een luchtspiegeling was, omdat de zon weinig scheen, omdat de kinderen in de vakantie niet veranderen in die welopgevoede, gehoorzame engeltjes, en omdat het toch ook weer zo voorbij is.

Maar vooralsnog kijk ik met verlangen naar die glinstering, om me alvast te wentelen in het idee van rust, zon, leuke dingen en vooral heel veel tijd.

Verandering

Na een week ziekenhuis ben ik weer thuis, de klachten trekken langzaam weg, de bijwerkingen van de medicijnen verdwijnen langzaam en aan het eind van de tunnel doemt weer licht op. En dat is dan het moment voor mij om me weer te verliezen in hoopvolle ideeen, onuitvoerbare plannen en nooit uit te komen dromen.

Het idee van dit moment is om eens een paar jaar naar het buitenland te gaan, het land maakt op zich nog niet zoveel uit, maar ja, als we dan een voorkeur hebben, dan gaat de voorkeur uit naar Amerika, Canada, Australie.

Heb ik een man met een internationale carriere? Welnee. Zou hij voor zijn werk midden in het bruisende NY geplaatst kunnen worden? Onwaarschijnlijk…maar dromen staat vrij toch?

Verandering

Na een week ziekenhuis ben ik weer thuis, de klachten trekken langzaam weg, de bijwerkingen van de medicijnen verdwijnen langzaam en aan het eind van de tunnel doemt weer licht op. En dat is dan het moment voor mij om me weer te verliezen in hoopvolle ideeen, onuitvoerbare plannen en nooit uit te komen dromen.

Het idee van dit moment is om eens een paar jaar naar het buitenland te gaan, het land maakt op zich nog niet zoveel uit, maar ja, als we dan een voorkeur hebben, dan gaat de voorkeur uit naar Amerika, Canada, Australie.

Heb ik een man met een internationale carriere? Welnee. Zou hij voor zijn werk midden in het bruisende NY geplaatst kunnen worden? Onwaarschijnlijk…maar dromen staat vrij toch?

Weekje Bezinning

Sommige mensen doen een weekje klooster in Egmond, andere gaan een weekje naar Taize in Frankrijk. Ik ken mensen die een week gaan onslakken in Tailand, of gewoon gaan uitwaaien in Schiemonnikoog.

Mijn versie van alle bovenstaande is een weekje kuren in het prachtige oord Meander in het bosrijke Baarn. Een week geen televisie, geen internet en geen sigaretten. Alleen een bed en een infuus en als het goed ik kom ik herboren thuis, nou ja…hopelijk

Weekje Bezinning

Sommige mensen doen een weekje klooster in Egmond, andere gaan een weekje naar Taize in Frankrijk. Ik ken mensen die een week gaan onslakken in Tailand, of gewoon gaan uitwaaien in Schiemonnikoog.

Mijn versie van alle bovenstaande is een weekje kuren in het prachtige oord Meander in het bosrijke Baarn. Een week geen televisie, geen internet en geen sigaretten. Alleen een bed en een infuus en als het goed ik kom ik herboren thuis, nou ja…hopelijk

Moeilijke en mooie momenten

We zitten in een drukke periode. Mijn lijf doet weigerachtige dingen, maar de agenda is vol en we blijven lachen.

Zondag hadden we een dagje Walibi staan, kaarten gewonnen bij stichting MS research, hoe toepasselijk! Ik heb mij als een koningin laten rondrijden, al voelde het niet zo. MS vraagt meer van me dan me lief is. De meiden vinden niets gek en kropen omstebeurt bij mamma op schoot. En pappa maar duwen.

Morgen vertrekken we naar Euro Disney om drie heerlijke dagen te genieten van parades, ritjes in ‘achtbanen’ en Disney figuren. Ook daar zal Ronald aan de bak moeten, hopelijk is die rolstoel wat ergonomischer dan die in Walibi…

  025_4