Haar ogen staan vermoeidt en achterdochtig, als ik haar hand pak voel ik alleen maar botjes. Als ik haar arm streel over haar rimpelige huid gaat haar huid heen en weer, ze heeft er teveel van.

Ze spreekt over mensen die haar in de maling nemen, over stukken in de krant die niet waar zijn, over doktoren die zich verkleden en haar pillen beloven waardoor ze weer beter wordt…

Ze kijkt me aan: "waarom huil jij?" "Omdat ik het zo erg vind dat u zo ziek bent, oma." Ze zegt dat ze van me houdt en in haar ogen zie ik weer mijn oma die mij zo vreselijk dierbaar is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s