tranen

De afgelopen dagen heb ik meer gehuild dan in het afgelopen jaar. Het lijkt wel of mijn wereld onder me vandaan is geslagen. Het klinkt overdreven, maar plannen die ik had, ideen die ik had over de tekomst moeten bijgesteld of zelfs weggesteept worden.

R. en ik hadden voor de uitslag van het UWV al besproken dat een derde kind er niet zou komen als ik meer dan 50% goedgekeurd zou worden…er komt dus geen derde kind. Op de een of andere manier doet dat zo’n pijn. Het is afscheid nemen van een kind wat er in mijn gedachte altijd al is geweest, wat een naam had en een plek in mijn hart.

Ronald zegt dat ik mijn kop niet zo moet laten hangen en dat het allemaal wel goed komt, maar op dit moment kan ik het alleen maar donker zien…en dat is mijn aard helemaal niet.

One comment

  1. esther · januari 24, 2007

    Eefje, kop op! Soms komen dingen toch maar ineens op hun pootjes terecht….

    ofzo.
    Hou vol moppie!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s