28 jaar

Het is al gevraagd vandaag: Kijk je op tegen de 30, je komt nu wel in de buurt. Ik zal eerlijk antwoord geven: Nee. Er is geen cel in mijn lijf, geen cel in mijn hersenen die opkijkt tegen de 30, waarom?
Ik ben altijd de jongste geweest in ons gezin, ik heb eindelijk het idee dat ik een beetje volwassen word. Ook is 30 voor mij geen kiesmoment zoals ik bij vouwen om mij heen zien.
Carierre of kinderen, trouwen of niet. Ik heb die keuzes allemaal al genomen en het bevalt me prima.
Ik weet wat ik over vijf jaar doe (ongeveer) en in het toekomstperspectief van kinderen op de lagere school, knutselen en voorlezen na thuiskomst en misschien, heel misschien nog een kleine Sebok kan ik me uitstekend vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s