Ons kind

Wij hebben twee dochters en twee zonen, alhoewel ons vierde kind als dochter, als Kaat, is geboren. Maar onze vierde is in zijn hart een jongen.

Hier in huis speelt dit al een ruim een jaar. Het begin met, wanneer krijg ik een piemel, mag ik zwemmen in mijn onderbroek, mag ik kort haar, ik wil geen jurken aan en eigenlijk alleen maar jongenskleding en mijn kamer is stom want ik heb roze muur dus dat werd een groene en van de naam Kaat naar Pieter.

Inmiddels zijn we erachter dat Pieter een genderkind is. Genderkinderen hebben genderdysforie, wat betekend dat ze de uiterlijke kenmerken hebben van de ene sekse maar zich vanbinnen voelen als de andere sekse. Dus een jongen voelt zich een meisje of een meisje voelt zich een jongen. Het gaat bij Pieter veel verder dan liever geen jurken willen dragen of een hekel hebben aan de kleur roze. Het is een diepgeworteld gevoel van onbehagen over het eigen lichamelijk geslacht.

Wij hebben ervoor gekozen om Pieter thuis de vrijheid te geven om zichzelf te zijn en dat is als jongen. Zo is hij gelukkig en daardoor zijn wij dat ook.

Al vanaf vrijdag 23 maart gaat ons kind door het leven als jongen met de zelfgekozen naam Pieter.

Op school zijn de ouders van zijn klas geïnformeerd op een speciale avond waar Ruben, een begeleider van de patiëntenvereniging Transvisie, de ouders heeft vertelt over het genderdysfoor zijn en over hoe Pieter dat ervaart. In de klas heeft juf het kinderboek: ‘het lammetje dat een varkentje is’ voorgelezen.

In de praktijk betekent dit nu dat Pieter volledig door het leven gaat als jongen. Het haar en de kleding heeft hij al. Bij ons thuis mag Pieter al langer zichzelf zijn. Op school is hij nu ook een jongen, net als op zwemles en scouting.

Er is nog weinig bekend over hoe een kind genderdysfoor kan zijn, maar voor ons staat vast dat Pieter op geen enkele wijze iets kan veranderen aan de manier waarop hij zich diep vanbinnen voelt. De buitenkant daarentegen kunnen wij samen met hem wel veranderen. Pieter heeft daarbij de volledige steun van het hele gezin.

Alleen uit leed

Kent u het liedje van Annie M.G. Schmidt: Alleen uit leed wordt kunst geboren?

“Alleen uit leed wordt Kunst geboren”
Zegt mijn zanglerares, juffrouw Bep
Ja, uit leed wordt Kunst geboren
En aan mijn stem is duidelijk te horen
Dat ik nog niet genoeg geleden heb

“Kijk naar Beethoven”, zegt ze, “die was doof”
“Kijk naar Handel”, zegt ze, “die had ischias”
“Kijk naar Mozart”, zegt ze, “die ook zielig was
En Bach had veertien kinderen aan z’n hoofd”

“En daarom”, zegt juffrouw Bep, mijn lerares, tegen mij
“En daarom krijg jij nooit de solopartij
Want het kleinste kind kan begrijpen
Dat je stem door het verdriet moet rijpen”

Nou, daar zit ik dan, aangezien ik niet weet:
Hoe kom ik aan leed, hoe kom ik aan leed
Mijn gezin is kerngezond
Tot m’n goudvis toe en m’n herdershond
Ik heb geen honger
Integendeel
Het gebak zit mij tot boven in de keel
En geen enk’le ramp
En geen kolendamp
En geen ongeval met de olielamp
En mijn dochter is geen slet
En niet gek
En niet scheel
En mijn zoon is normaal
En niet homoseksueel
Af en toe
Sla ik hard
Met mijn hoofd op het klavier
En ik gil van de pijn
Maar het helpt geen zier
Want het gaat meer om een innerlijke pijn
En dat schijnt voor mij niet weggelegd te zijn
Ja, een verre nicht is gestikt in een bonbon
Maar dat gaf mij nauwelijks verlichting
Als mijn man eens werd getroffen door een vallend stuk beton
Nou, dan was ik al een eindje in de richting
Maar dat is mij niet beschoren
En dat is aan mijn stem te horen
Zegt juffrouw Bep, juffrouw Bep
Alleen uit leed wordt Kunst geboren

Maar toen, op een dag
Op een vreselijke dag
Sloeg het noodlot toe
Als een donderslag
Mijn zanglerares, juffrouw Bep
Aan wie ik o zo veel te danken heb
Kreeg een complicatie aan haar been
En ging kalm en vredig van ons heen

Niemand heeft beseft, wat dat was voor mij
Noodgedwongen zing ik zelf de solopartij
Wat een leed, wat een leed, wat een leed was dat
Maar ’t heeft wel onmiddellijk effect gehad
Want gelouterd door verdriet
Zing ik elke avond moedig mijn lied
’t Is aan mijn stem te horen:
Alleen uit leed wordt Kunst geboren

Ik kom er steeds meer achter dat dat een waarheid is, als het kut gaat schrijf ik, als alles voor de wind gaat, wordt het stil op mijn weblog, moet ik op zoek naar onderwerpen.

Zondag avond werd ik voorgesteld aan iemand met de woorden: “Evelien, weet je wel, van die blogs…”. Ok, dan moet ik dat maar weer gaan waarmaken, want ik vind schrijven leuk en uitdagend, dus ook maar schrijven als de zon schijn, als het lijf eindelijk doet wat het hoort te doen, als de kinderen goed gaan (5, 7, 14 en 15), en ons huwelijk goed gaat.

Dan kan ik over andermans leed schijven, er is genoeg om mij heen, maar dat is ook weer niet kies…

Dus ik zal meer schrijven, maar verwacht niet teveel van me…tenzij natuurlijk mijn huwelijk een afschuwelijke dood sterft, mijn lijf instort of mijn huis instort door storm… Ik hou u op de hoogte

 

 

Verwondering

Toen ik zwanger was van ons derde kindje, was mijn zus dat ook. Zij wisten dat zij een dochter kregen, wij wisten dat wij een kindje zouden krijgen, het geslacht wilde wij niet weten. Tot irritatie van onze dochters, ze wisten nu dat het kon: tante Marieke weet het nu al!

Na negen maanden werd Toon geboren, een jongen! Wie had dat gedacht, en wat waren ook zijn zussen blij met dit mannetje in ons gezin.

Toen ik voor de vierde keer zwanger raakte, wilde mijn dochters heel graag weten of het weer een broer zou zijn, of toch een zus. Dus met mijn dochters ging ik naar een echografiste voor die echo, en zij wist na even zoeken ons te vertellen: het is een meisje!

Ik sloeg wat door in roze aankopen, roze dekens, roze maxi-cosi bekleding, roze pakjes en zelfs een roze ziekenhuis tas. 14 december zag Kaat het licht, ons vierde kindje, onze derde dochter.

Maar misschien had de echo mevrouw het toch mis, wel volgens ons jongste kind, zij is er niet van overtuigt dat ze een meisje is, nou ja, soms. Soms zegt ze een meisje te zijn en soms een jongen. Ze wil iig jongenshaar en jongensonderbroeken, jongensschoenen en zeker geen roze sokken.

Ze mag van ons zijn wie ze is, jongen, meisje, het maakt ons niet uit, we houden toch wel van hem/haar. Dat is ook wat wij haar meegeven. Ik vind haar dapper en eerlijk en ontzettend grappig.

Er is geen hokje waar ze in past en dat is prima. Laatst kwam ze na speelgoeddag het schoolplein op, het Make-Up op, net als haar vriendin Jente en haar vriend Arman, om vervolgens te gaan voetballen.

Keuzes

Gisteren was ik bij mijn neuroloog dr. Boringa, ik vertelde van mijn zware benen, mijn onrustige ogen, mijn moeite met slapen, doorslapen en diep slapen en mijn vermoeidheid die niet minder wordt na een nacht slapen. Het lukt me niet om iets minder moe te zijn.

Hij stelde wat vragen en raadde mij aan wat dingen uit mijn schema te gooien en het wat rustiger aan te doen.

Ok, dat vind ik, want de dingen die dan het eerste moeten sneuvelen zijn de leuke dingen, het feestje van een tante die jarig is, het einddiner van Bente haar klas, de ouderbedankavond op de Montini.

En als ik dinsdag met de kinderen naar het bosbad wil moet ik in de ochtend wel werken, ik kan me niet ziek melden en in de middag op een handdoekje zitten in het bosbad. Ik vind het maar ingewikkeld.


Morgen ga ik met mijn bejaarde vriendin naar haar iets minder bejaarde vriendin die woont in Zandvoort. Ze woont daar in Nieuw Unicum, een MS expertise centrum. Ik wil het daar graag zien maar ik ben er ook nerveus over. Waarom er dan toch naar toe gaan? Omdat het waarschijnlijk mijn angst wegneemt, angsten zijn er soms om te overwinnen.

En verder dus de meeste dingen uit mijn schema schrappen en wel dit geweldige gezin draaiende houden. En ook daarin voel ik me te kort schieten, maar dan hou ik me maar voor dat de meeste moeders dat gevoel hebben.

Jeuk

im-here-to-be-awesome-motivational-daily-quotes-sayings-pictures

A comfort zone is a beautiful place, but nothing ever grows there

Great things never come from comfort zones

Be scared and do it anyway

Dreams do come true

Life is more fun when you let de wind carry you

Don’t dream your life, life your dreams

Je hebt ze vast wel eens langs zien komen, in tijdschriften, restaurants en Face Book. En ik krijg er absoluut altijd jeuk van. Want ze zijn niet waar, maar mensen denken wel dat ze waar zijn en beoordelen vervolgens hun leven ernaar.

Die Comfort place waarover gesproken wordt ik volgens mij de beste plek om je kinderen in groot te brengen, vanuit welke plek je je carriere kan opbouwen, omdat je telkens terug kan naar de comfort place.

En angst is volgens mij een emotie is je moet aangeven om het juist niet te doen, vechten of vluchen komt voort uit angst. Geloof mij nou: angst moet en raadgever zijn om ergens vanaf te zien.

Dromen worden waarheid, ja, soms, maar soms ook niet. En dat ik klote en heel jammer en geeft verdriet. Maar soms accepteren dat dromen niet uit komen, geeft ruimte voor rust en nieuwe dromen.

en zo voort en zo verder, ze zijn zo mooi die spreuken, maar bij mij leveren ze meer irritatie door inspiratie.

Behalven dan die op het het plaatje, daar moet ik dan om lachen 🙂

 

40

Volgende week donderdag wordt ik veertig. Ik vind het wat: veertig, nooit eerder vond ik een leeftijd zo confronterend. Het is maar een leeftijd en wat is nou veertig in een tijd waar we allemaal steeds ouder worden? Toch, ik heb er moeite mee.

Het zijn natuurlijk allemaal dingen in het hoofd: ik ben op de helft, het grote beslissingen liggen achter mij, ik kan niet meer van koers wijzigen. En ik weet echt dat het allemaal onzin is, maar toch. In de nacht komen de spoken.

Als ik kijk naar mijn leven is het mooi, maar ontzettend zwaar.

Mijn prachtige kinderen:

Mout, 14 jaar, die fluitend de Mavo doet, het zo naar haar zin heeft op het Griftland en op scouting. Ze gaat haar eigen pad, is voor de duvel niet bang en is vooral zichzelf.

Bente, 13 jaar, na een lastige start toch zo fijn geland op de Werkplaats, zorgzaam, ontzettend lief, slim, paardenmeisje met haar eigen verzorgpony, bij een super lieve Celeste die haar op sleeptouw neemt en haar leert. Daar, bij de IJslanders, waar ze even geen verantwoordelijk hoeft te nemen.

Toon, 6 jaar, spelend, ondernemend, grappig. Ons jongetje in dit meidengezin, vier moeders heeft hij, zelfs Kaat neemt af en toe die rol. Ik waak ervoor, maar kan ze soms niet voor zijn. Hij vind school stom, maar als hij er is en ik kijk stiekem door de ramen vind hij het er duidelijk heel erg leuk.

Kaat, 4 jaar, nu al slimmer dan af en toe goed voor haar is. Dol op spelen, dol op haar zussen, maar heel erg dol op haar broer. Gaat glunderend naar school en wil eigenlijk nu al lezen en schrijven.

Al die kinderen hebben hier in dit mooie, grote huis hun eigen plek, maar alle vier hebben ze last van mijn ziek-zijn. Mijn moeheid, mijn wisseling van stemmingen, en ze doen het er mee, en heel goed. Soms beter dan ik.

En dan mijn huwelijk met Ronald, je stopt twee individuen bij elkaar, gooit vier kinderen in de mix en een chronische aandoening. Believe you me: het is niet makkelijk, niet voor Ronald en niet voor mij. Maar we doen het, en we doen het goed. Eerlijk: met hulp van derden, we zouden het niet zonder kunnen.

Af en toe kijk ik naar dat leven en wil ik wel eens opgeven, als de moeheid me nekt of als ik kijk wat ik drie jaar geleden kon en nu…het is inleveren.

Maar meestal kijk ik ernaar en ben ik trots, dit speel ik toch maar klaar. Ik geloof dat mijn kinderen gelukkig zijn, op de puber-oprispingen na, en dat wij ze een solide thuis geven.

Dus veertig, misschien geeft het rust, of straks juist ruimte voor nieuwe plannen. In ieder geval ga ik het vieren, want al er reden is voor een feestje, vier ik het altijd graag…